Στης μάνας τα χέρια ανθίζει ο κόσμος,
σαν άνοιξη πρώτη μετά τον χειμώνα·
εκεί που λυγίζει της νύχτας ο τρόμος,
ανάβει μια αγάπη αιώνια, μόνη εικόνα.
Μάνα, που κρατάς τις σιωπές μας δεμένες
με κλωστή από χάδι, υπομονή και φως,
στις πιο σκοτεινές μας στιγμές πληγωμένες
γίνεσαι λιμάνι, ουρανός και ανθός.
Δεν ζήτησες δόξες, στεφάνια, παλάτια,
μονάχα να βλέπεις το παιδί να γελά·
κι έκρυβες δάκρυα βαθιά στα δωμάτια,
σαν νύχτα που αθόρυβα ξημέρωμα κυλά.
Χρόνια πολλά σε κάθε μάνα στον κόσμο
που γίνεται ήλιος χωρίς να το πει·
και η αγάπη της δημιουργεί νόμο
που τίποτα να τον αλλάξει δεν μπορεί
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος