Η φράση «αιδώς Αργείοι», (Ιλ. Ε687), Όμηρος (8ος αι π.Χ.), ειπώθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο, μυθικό βασιλέα της Σαλαμίνας, ως επίπληξη προς τους Αργείους για την δειλία τους απέναντι στους Τρώες. Η αιδώς δηλώνει την ηθική συνείδηση που οδηγεί τον άνθρωπο σε αυτοσεβασμό και σεβασμό προς τους άλλους, αποτρέποντας την αυθαιρεσία και την αδικία. «αιδώς Αργείοι», απαντούν οι πολίτες, απανταχού της γης, στους οιηματίες και ανεχόρταγους κρατούντες από τους οποίους εξέλιπεν η ντροπή.
Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη
Ο Παυσανίας, (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει: Οι Αθηναίοι έκτισαν βωμούς για την Αιδώ και τη Νέμεσι, θεότητες στενά συνδεδεμένες, οι οποίες σχετίζονταν με την ηθική τάξη και τη δικαιοσύνη. Η Αιδώς ως θεά, ενθάρρυνε την αρετή, τη ντροπή, την αυτοσυγκράτηση και τη σεμνότητα. Η Νέμεσις, θεά της δίκαιης ανταπόδοσης και ο αϊδιος Ζεύς, θεός της δικαιοσύνης, τιμωρούσαν την ύβρι, αλαζονεία και αναίδεια, που ήταν αντίθετες προς τις παραδόσεις, αντιλήψεις και τις παγιωμένες μορφές συμπεριφοράς, ήθη, έθιμα.
Υπήρχαν και κοινοί βωμοί για τις θεές Αιδώ και Αναίδεια, όπως μαρτυρούν, ο ιστορικός Ξενοφών (430- 355 π.Χ.) και ο φιλόσοφος Θεόφραστος (372-287 π.Χ.), διάδοχος του Αριστοτέλη στη διεύθυνση της Περιπατητικής Σχολής. Οι Αθηναίοι βέβαια δε τιμούσαν της Αναίδεια, ο βωμός λειτουργούσε πιθανότατα αποτρεπτικά, προς αποφυγή της κοινωνικής παρακμής που επιφέρει η απώλεια ντροπής και ηθικών φραγμών, τις οποίες η θεά εκπροσωπούσε. Υπήρχε και σχετική παροιμία «Θεός η αναίδεια επί των δι’ αναισχυντίαν ωφελουμένων». Ωφελούμενοι υπήρξαν οι έμποροι, μεταπράτες, ναυτικοί, οι οποίοι εθεωρούντο αδιάντροποι και αναίσχυντοι, διότι κυνηγούσαν το κέρδος με κάθε μέσο. Αργότερα ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), επισημαίνει: «Η αναίδεια είναι συνέπεια της ακολασίας, όταν αυτή δεν τιμωρείται και αναπτύσσεται όταν δεν υπάρχει φόβος και ο Πλάτων (427-347 π.Χ.), θεωρεί τόσο την αναίδεια όσο και την αναισχυντία μεγάλο κακό για την ιδιωτική και δημόσια ζωή.
Γνώμη: Η πρόεδρος της Πλεύσης χωρίς πυξίδα και αιδώ, απώλεσε την αριστοτελική μεσότητα και αναλίσκεται εντός Βουλής σε δικολαβισμούς. Κατά τη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου, συνιστάται, στον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής, να εμφανίζεται στην οθόνη η ένδειξη: Ακατάλληλο για όλους.