Γελοιότητα χωρίς όρια

Αν παρακολουθήσει κανείς τόσο την ελληνική πολιτική σκηνή, όσο και την διεθνή, θα διαπιστώσει ότι στις μέρες μας, οι ασχολούμενοι με τα δημόσια πράγματα, είναι από άλλο πλανήτη και δεν έχουν σχέση με όσους στο παρελθόν ασχολήθηκαν με τα λεγόμενα κοινά.

Τι να συγκρίνει κανείς. Τον Αντενάουερ με τον Μερτς ή τον Ντε Γκωλ με την Μαρί Λεπέν, που έχει βάλει πλώρη για τα Ηλύσια Πεδία. Τον Ρούσβελτ με τον Τραμπ ή τον Χρουτσόφ με τον Πούτιν. Παρά τον ψυχρό πόλεμο, οι ηγέτες της εποχής εκείνης κρατούσαν τις ισορροπίες, που απέτρεψαν μια ανάφλεξη που ενδεχομένως θα οδηγούσε σε ολοκαύτωμα.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Αλλά και στα καθ΄ ημάς οι συγκρίσεις του χθες με το σήμερα προκαλούν γέλιο, μιας και πολλοί αρχηγοί των Ι.Χ. κομμάτων που έχουν στήσει, λένε μεγαλόσχημες κουβέντες, που δεν τις παίρνουν στα σοβαρά, ούτε τα παιδιά του δημοτικού.

Περισσότερο μοιάζουν με τσαρλατάνους υπνωτιστές, παρά με πολιτικούς που ο δημόσιος λόγος τους στοχεύει σε ένα καλύτερο αύριο για όσους τους ακούνε, και στο τέλος τους  επικροτούν την ώρα της κάλπης.

Τι να πει κανείς για τα άκρα που εμφανίζονται με πολλά πρόσωπα που θυμίζουν Λερναία Ύδρα, τόσο στον ακραίο δεξιό χώρο, όσο και στον αριστερό. Στα τρία κόμματα που εκπροσωπούνται ήδη στο κοινοβούλιο και την ευρωβουλή, στον στίβο έχει ήδη μπει και ένα τέταρτο και εν αναμονή βρίσκονται άλλα δύο.

Στον ακροδεξιό χώρο εκφράζονται όλοι οι παραπάνω. Από τους πικραμένους της Νέας Δημοκρατίας, έως τους ναζιστές. Ανάλογη είναι και η κατάσταση στην αριστερά. Από την κεντροαριστερά, έως την σταλινική ή φιλομαοϊκή κομμουνιστική αριστερά. Διαλέγετε και παίρνετε. Απ΄ όλα τα φρούτα έχει ο μπαξές.

Σε αυτό τον πολυκερματισμό του πολιτικού συστήματος, υπάρχουν βέβαια τα σοβαρά αντίδοτα. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με τα εκφυλιστικά  φαινόμενα, που εμφανίζει το δυτικού τύπου δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης.

Στα καθ΄ ημάς λοιπόν μπορεί κανείς να προχωρήσει σε μια ριζική αλλαγή του εκλογικού συστήματος, ούτως ώστε να μην βλέπουμε κάθε πικραμένο να κάνει ένα προσωπικό κόμμα, που λειτουργεί με τα κέφια ή τα καπρίτσια του αρχηγού.

Ας αρχίσουμε από το παράβολο συμμετοχής στις εκλογές. Να πρέπει να κατατεθεί ένα σημαντικό ποσό π.χ. 50.000 ευρώ, το οποίο θα επιστρέφεται, αν το κόμμα συγκεντρώσει ένα ποσοστό άνω του 1%. Διαφορετικά θα παρακρατείται υπέρ του δημοσίου.

Σε ότι αφορά το ποσοστό εισόδου στη Βουλή. Να οριστεί το 5%, που ήδη υπάρχει και σε άλλες χώρες, π.χ. Γερμανία, προκειμένου να μείνουν εκτός Βουλής κόμματα, που δεν έχουν καμιά εσωτερική δημοκρατική οργάνωση και λειτουργούν με βάση τα κέφια του αρχηγού, που θυμίζει φύλαρχο αφρικανικής χώρας.

Το σύστημα εκλογής να αλλάξει άρδην και να περάσουμε στις μονοεδρικές περιφέρειες. Ο υποψήφιος θα έχει μπροστά του ένα συγκεκριμένο κοινό, σε τέτοιο αριθμό που θα μπορεί μέσω της προσωπικής επαφής να γνωριστεί μαζί τους και να δεσμευτεί απέναντί τους.

Έτσι τα ΜΜΕ θα πάψουν να παίζουν τον ρόλο του προαγωγού, με τις συχνές εμφανίσεις προσώπων ή που τα σκάνε, ή που θα είναι οι μελλοντικοί άνθρωποι των καναλαρχών, που συμβαίνει να χρησιμοποιούν τα Μέσα, για να προωθήσουν άλλες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες.

Όμως και οι δύο ή τρεις θητείες για κάθε πρόσωπο που εκλέγεται, θα περιορίσουν δραστικά τους ανεπάγγελτους, που βλέπουν την πολιτική ως όχημα, που αμείβει καλά και προσφέρει δόξα και τιμή.

Παράλληλα να κοπούν τα κάθε λογής και μορφής εξτραδάκια, από τα αυτοκίνητα μέχρι τους αστυνομικούς και από τις ατέλειες μέχρι τις αμοιβές για συμμετοχή σε διάφορες επιτροπές.

Το υπάρχον σύστημα δημοκρατικής εξουσίας μπάζει από παντού. Από την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος διακυβέρνησης, παρά την ευφορία που ακολούθησε, έγιναν φανερά τα προβλήματα και οι αδυναμίες της δυτικού τύπου δημοκρατίας.

Έκτοτε, κανείς, ούτε οι πάμπολλοι πολιτικοί επιστήμονες, που γράφουν και παρουσιάζουν στα ΜΜΕ τις βαρύγδουπες απόψεις τους, δεν μπόρεσαν να υπερβούν τα εσκαμμένα και να προτείνουν ρηξικέλευθες ιδέες, που θα ανανέωναν το γερασμένο σύστημα διακυβέρνησης, που ισχύει σήμερα.

Γιατί οι πολλοί, που δεν ψηφίζουν και που φτάνουν σχεδόν το 50% του εκλογικού σώματος, δεν βαριούνται να πάνε στα εκλογικά τμήματα. Βλέπουν ότι η ψήφος τους δεν θα αλλάξει κάτι που να αφορά την καθεστηκυία εδώ και δεκαετίες πολιτική τάξη, και απορρίπτουν, με την απουσία τους, συνολικά το πολιτικό σύστημα.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε απόλυτη παρακμή. Κάποιοι που σέβονται τον εαυτό τους και τους πολίτες που τους εκλέγουν, οφείλουν να κάνουν τις μεγάλες αλλαγές, προκειμένου η πολιτική να αποκτήσει εκ νέου νόημα και αξία…

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις