Ένα από τα πιο γνωστά λαϊκά άσματα του Στράτου Διονύσιου άγγιζε κάθε πονεμένη καρδιά, διαλαλώντας:
Με τι καρδιά ξαναγύρισες,
συγγνώμη να μου ζητήσεις,
απάνω που σε λησμόνησα,
ό,τι μού ’κανες να μου θυμίσεις!
Εν προκειμένω βέβαια δεν ετέθη ποτέ ζήτημα συγγνώμης! Γιατί, άλλωστε, να ζητήσει συγγνώμη ο Τσίπρας;
Του Διονύση Κ. Καραχάλιο
Ήρθε στην εξουσία μαζί με την ελπίδα («η ελπίδα έρχεται», ήταν το σύνθημά του στις αλησμόνητες εκλογές του Ιανουαρίου 2015…), για να προσφέρει, σε κάθε πονεμένη καρδιά της Αριστεράς, την ευτυχία των ονείρων της: κυβέρνηση για «πρώτη φορά», σκίσιμο των μνημονίων, την Ευρώπη να χορεύει με τα νταούλια του και τους ζουρνάδες του, τον Πολάκη να διδάσκει ποιότητα και ήθος, το Μάτι και τη Μάνδρα, όπου έφταιγαν οι νεκροί και οι ξεσπιτωμένοι, τον «εθνικό» θρίαμβο των Πρεσπών, τα γλυκοκοιτάγματα με την Μέρκελ, τον Λαφαζάνη και τις βαθιές υποκλίσεις του στον Πούτιν, την Κωνσταντοπούλου με την απαράμιλλη γλυκύτητα του βλέμματος και της γλώσσας της, τον λυγερόκορμο Βαρουφάκη με τις τσαχπινιές του, τα αβάσταχτα δάκρυα για την απώλεια του Φιντέλ, τα πετρέλαια του Μαδούρο, που θα μας γλύτωναν από τα χρέη, τον Κασσελάκη, με τον σύντροφο και την σκυλίτσα, να προσφέρουν χάρη και ανεμελιά στις δύσκολες στιγμές της «απρόσμενης» ήττας και την Περιστέρα να θωπεύει τον (τότε) διάδοχο Κάρολο, ως ανεπανάληπτο δείγμα λαϊκομετωπικής αβρότητας προς έναν μισητό εκπρόσωπο της ιμπεριαλιστικής μεγαλοαστικής κακοδαιμονίας!...
Και δίπλα στην πάντοτε πονεμένη, αδικημένη και κυνηγημένη Αριστερά, που ένοιωσε την εκδίκηση για την ήττα να γαργαλάει τις αισθήσεις της και να γίνεται χορός και τραγούδι από τις αναμαλλιασμένες συριζαίες, την βραδιά που το ΟΧΙ συνέτριψε το ΝΑΙ, κάποιες χιλιάδες ανοήτων αστών, που αυγάτισαν τη νίκη του Τσίπρα, νομίζοντας ότι θα γονατίσει την Ευρώπη και θα τους γλυτώσει από υποχρεώσεις και ευθύνες!...
Και να που ξαναγυρίζει! Ίδιος και απαράλλακτος;
Μάλλον ναι, αν αφαιρέσεις μια δεκαετία και μερικά παραπανήσια κιλά, που όμως δεν τον εμπόδισαν να σκύψει τρυφερά και ν’ αγκαλιάσει το κοριτσάκι, όπως ο «αείμνηστος» της «αλλαγής», 45 ολόκληρα χρόνια πριν! - Πόση πρωτοτυπία και έμπνευση, μπορεί, άραγε, να αντέξει αυτός ο λαός;
Το βλέμμα ίδιο, να ατενίζει τον ορίζοντα, όπως οι μεγάλοι σοσιαλιστές οραματιστές που γράφουν ιστορία, απλά και μόνον επειδή σκέπτονται και σχεδιάζουν, με τον «λαό» πυξίδα τους και οδηγό τους, αλλά στην πράξη αποδεικνύονται ονειροπαρμένοι και αποτυχημένοι…
Το ύφος, πάντοτε «κινηματικό» και ασυγκράτητο, έτοιμο για νέους αγώνες και για νέες κατακτήσεις…
Ο λόγος, το ίδιο επιθετικός, το ίδιο καταγγελτικός, το ίδιο παραληρηματικός, να φέρνει τον άνεμο του παρελθόντος, να θυμίζει «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και να υπόσχεται όλα όσα υποσχέθηκε και δεν τήρησε, τηρώντας μια υπόσχεση που μάλλον έχει δώσει στον εαυτό του: Να επαναλαμβάνει φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις, νομίζοντας ότι θα ξαναρχίσει από εκεί που τελείωσε, όταν μας έλεγε ότι «ούτε μια στο εκατομμύριο δεν χάνει από τον Μητσοτάκη»…
Και η ονομασία του νέου κόμματος; Εδώ η έμπνευση, το όραμα και η ελπίδα γέννησαν ό,τι πιο διεγερτικό θα μπορούσε να φανταστεί ο κάθε «ριζοσπάστης», που σέβεται το παρελθόν του, αναμετράται με το παρόν και βιάζεται να φτάσει στο μέλλον: ΕΛ.Α.Σ.!
Οι περισσότεροι σκέφθηκαν ότι συνειδητά θέλησε να μπερδευτεί με την Ελληνική Αστυνομία, αυτή που πετροβολούσε στα νιάτα του και του θυμίζει το κράτος της «καταστολής» που θέλησε, αλλά δεν τον «άφησαν» να το γκρεμίσει…
Μέγα λάθος! Ο Τσίπρας γεννήθηκε για την επανάσταση, μεγάλωσε με τη φλόγα της, απόδειξη η λατρεία του για τις μολότοφ, και από τα χρόνια του 15μελούς, ένα όραμα θέριεψε στην ψυχή του: Να ξαναγεννηθεί ο ΕΛΑΣ, έστω και στην θηλυκή εκδοχή του!
Και μόνον το ότι οι οπαδοί του θα αποκαλούνται Ελασίτες, ερεθίζει την σκέψη του και δίνει φτερά στα όνειρά του!
Τι ωραιότερο, ως προσδοκία για το αύριο ενός ολόκληρου λαού, να ξαναφέρνει στην ζωή, μετά από 85 χρόνια, τον τιμημένο όνομα που λάμπρυνε με την «λεβεντιά» του ένας Βελουχιώτης;
Και τι ηδονή μπορεί να προσφέρει στην ατίθαση σκέψη του Τσίπρα, η πιθανότητα να κερδίσει, με την ΕΛ.Α.Σ., ακόμη και κάποιους αμετανόητους νοσταλγούς του απολιθωμένου ΚΚΕ!
Ίδιος και απαράλλακτος λοιπόν, για όλους όσοι του μοιάζουν ή θέλουν να τους μοιάσει!...