Μέχρι τώρα απέφυγα συνειδητά να σχολιάσω την συμπεριφορά και τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού. Ο πόνος της μάνας, ως υπέρτατη έκφραση οδύνης, επιβάλλει κατανόηση και σεβασμό, ακόμη και όταν η δημοσιότητα και ο θόρυβος μοιάζουν να κερδίζουν έδαφος σε σχέση με την ιδιωτικότητα και την σιωπή που, συνήθως, ακολουθούν μια αξεπέραστη απώλεια…
Toυ Διονύση Κ. Καραχάλιου
Ακόμη και όταν ήταν ηλίου φαεινότερο ότι, η Μαρία Καρυστιανού γινόταν αντικείμενο στυγνής και κραυγαλέας εκμετάλλευσης από τους αριστερόστροφους τυμβωρύχους και τους ακροδεξιούς καιροσκόπους, η συμπάθεια για το ασήκωτο ψυχικό βάρος της δεν επέτρεπε τίποτε περισσότερο από θλίψη, περίσκεψη και συγκατάβαση…
Όμως, εδώ και αρκετό καιρό, η «μάνα» έχει εγκαταλείψει την δημόσια σκηνή, όπου, με ενθουσιασμό, φανατισμό και άφθονη ιδιοτέλεια, την θαύμαζε και την χειροκροτούσε μανιωδώς σύσσωμη η αντιπολίτευση και εμφανίστηκε η Ζαν ντ’ Αρκ της πολιτικής, πανέτοιμη να καταπολεμήσει την διαφθορά, την αδικία και την αδιαφάνεια και να κατακτήσει την εξουσία, για χάρη όλων των «πονεμένων» και «καταφρονεμένων»!
Ξαφνικά τα Τέμπη άρχισαν να χάνονται πίσω από δηλώσεις για την «υποβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων» για το «ηλεκτρονικό φακέλωμα» και για τις «αμβλώσεις» και το βαρύ πένθος να εξοστρακίζεται με τις αναρίθμητες εμφανίσεις στα τηλεπαράθυρα και τις φιλάρεσκες πόζες για χάρη του περιοδικού «Down Town»!...
Και ω! του θαύματος, η «μητέρα των Τεμπών», όπως την αποκαλούσαν, συνεπαρμένοι από τον «αντισυστημισμό» της και το πάθος της για το «κράτος δικαίου», όλοι οι «προοδευτικοί» κονδυλοφόροι αυτού του τόπου, μεταβλήθηκε σε καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων της χώρας!
Η λαοφιλής «Μαρία» (κατά το «Ανδρέας»…), προφανώς «μεθυσμένη» από τα χειροκροτήματα και τις λοιπές εκδηλώσεις λατρείας και αφοσίωσης προς το πρόσωπό της, δηλώνει, αποφασισμένη και ατρόμητη, ότι «πάμε για κάτι μεγάλο», «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» και «το μόνο σίγουρο είναι ότι στις επόμενες εκλογές θα συμμετάσχουμε και εμείς»!
Ο πληθυντικός της αυτάρεσκης μεγαλοπρέπειας στην υπηρεσία του «λαού», που, αφού έκλαψε, οργίσθηκε, αγανάκτησε, ξεσηκώθηκε και ονειρεύτηκε, μαζί με την «Μαρία,» καταδίκες και φυλακές για τους πολιτικούς, βλέπει σήμερα την σημαιοφόρο της «κάθαρσης» και την τιμωρό του «συστήματος» να θέλει να γίνει «πρώτο κόμμα» μέσα στο σύστημα και να έχει ξεχυθεί στην αναζήτηση «αδιάφθορων», σκορπίζοντας τον πανικό στην χαζοχαρούμενη Αριστερά, που τη νόμιζε «εργαλείο» των φαντασιώσεων και των ψευδαισθήσεών της!...
Δεν αναφέρομαι στην ακροδεξιά των ψεκασμένων, των συνωμοσιολόγων, των αντιεμβολιαστών και των πατριδοκάπηλων, διότι ήταν αναμενόμενη, από την φύση τους και την ιδιοσυγκρασία τους, η ευκολία προσεταιρισμού της «μητέρας των Τεμπών», ως «συμβόλου» μιας αντικυβερνητικής πολεμικής, στην οποία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί η φαιδρότητα της επιχειρηματολογίας τους και ο άνυδρος πολιτικός τους λόγος…
Αναφέρομαι στην Αριστερά, που, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ανεγκέφαλη, ανερμάτιστη και ανίκανη να ξεπεράσει τα συμπλέγματα, που δεν της επιτρέπουν να δει την πραγματικότητα και να προτάξει την λογική και την σοβαρότητα στην θέση της ψυχοπνευματικής παράκρουσης και του λαϊκισμού…
Η Αριστερά, που, με τον περίεργο «μαζοχισμό» της, αρέσκεται να πενθεί αενάως για τις ήττες και τις αποτυχίες του παρελθόντος, αγκάλιασε με πρωτοφανή ενθουσιασμό το πένθος της Μαρίας και έτρεξε, σχεδόν αφηνιασμένη, πίσω από τα «χαμένα βαγόνια», τα «ξυλόλια», τα «λαθραία του ΝΑΤΟ» και τα «μπαζώματα»…
Χωρίς, ούτε προς στιγμή, να σκεφθεί ότι ο «πόνος της Μαρίας», που έμοιαζε, σιγά-σιγά, να οπισθοχωρεί μπροστά στην «ηγερία του αντισυστημισμού», θα γινόταν, τελικά, δικός της πόνος, για τις οδυνηρές δημοσκοπήσεις που δείχνουν το ξεχαρβάλωμα των δυνάμεών της!...
Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;
Τώρα άρχισε η αγωνιώδης προσπάθεια αποδόμησης της «Μαρίας»!
Η χθεσινή «μάνα», που δονούσε τις αριστερές υπερευαίσθητες ψυχούλες, καθώς μέσα τους θέριευε η αθεράπευτη ελπίδα της κυβερνητικής κατάρρευσης, έχει μεταβληθεί σε τρομακτικό φάντασμα, που αλιεύει, αδυσώπητα και χωρίς έλεος, ψηφοφόρους, τους οποίους η Αριστερά νόμιζε ακλόνητους και καταδικούς της!...
Τώρα η Αριστερά επανήλθε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της: στην συνήθη καταγγελτική και επιθετική συμπεριφορά της έναντι εκείνων, που θεωρεί εχθρούς της και υπονομευτές των προσδοκιών της και των επιδιώξεών της!...
Τώρα η Αριστερά αποκαθηλώνει, χωρίς ίχνος ντροπής, την «μάνα», που, μέχρι χθες, αποθέωνε και τοποθετεί στο στόχαστρό της μια υπερφίαλη, μωροφιλόδοξη και αδίστακτη γυναίκα, καθώς θεωρεί ότι, εκμεταλλεύθηκε την πληθωρική ευαισθησία της και την αδιάπτωτη αγωνιστικότητά της, για να στήσει το δικό της προπύργιο του συστήματος και να την απογυμνώσει από οπαδούς και ψηφοφόρους!
Τώρα, ακόμη και ο Τσίπρας βλέπει ότι η «Ιθάκη» του, όχι μόνον απομακρύνεται, αλλά και μοιάζει να υποτάσσεται στην δυναμική, που αφελώς στήριξαν και ενίσχυσαν όλοι όσοι νομίζουν ότι, η Αριστερά έχει το αναφαίρετο προνόμιο να καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις και να διαμορφώνει υπέρ αυτής την πολιτική πραγματικότητα…
Τώρα όλοι τρέχουν να σκάψουν κάτω από τον θρόνο, όπου περιπαθώς τοποθέτησαν την «μάνα των Τεμπών» και, με πρώτη την «επιφανή» συνήγορο όλων των «πονεμένων», αγωνιούν μήπως η κάλπη βγάλει περισσότερο πόνο γι’ αυτούς, από εκείνον που, με τόση επιπολαιότητα, σκόρπισαν για χάρη της «Μαρίας»!...
Περαστικά τους!...