Η Γροιλανδία, η παγωμένη και απομακρυσμένη γη του βορρά με τους χιλιάδες ψαράδες, καλυμμένη το 80% με πάγους που φθάνουν μέχρι 4 χιλιόμετρα ύψος και τις 55.392 γηγενείς κατοίκους της, τους Ινουίτ, Εσκιμώους της Αλάσκας, έχει βρεθεί τους τελευταίους μέρες στο επίκεντρο του παγκόσμιου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος και ως είναι φυσικό, αξίζει να εξεταστεί και να αναλυθεί από πλευράς, γεωγραφικής, φυσικής και γεωπολιτικής, με την προσδοκία να γνωρίζει ο πολύς κόσμος, πόση είναι η όποια αξία του μεγαλύτερου αυτού νησιού της γης μας.
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος
Εισαγωγικά να θυμηθούμε ότι ολόκληρη η ήπειρος της Αμερικής, όλα τα κράτη που σήμερα γνωρίζουμε, κανένα από αυτά δεν κατέχει τον γεωγραφικό χώρο που βρίσκεται, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, που όλοι έχουν κατά κόρον επικαλεστεί οι Μεγάλοι Δημοκράτες της Οικουμένης. Ο κάθε εξερευνητής του Μεσαίωνα, όπου έφθανε, το θεωρούσε δική του χώρα, αφού εξόντωνε τους άτυχους ιθαγενείς.
Αν θεωρήσουμε νόμιμη αυτή την κτήση, ο Νορβηγός εξερευνητής Ερρίκος Ερυθρός ανακάλυψε την Γροιλανδία το 982 π.χ. Μεσολάβησαν οι Βίκινγκς και πέρασε στα χέρια των Δανών όταν χώρισαν την κρατική υπόσταση και συμφωνία τα δύο κράτη, αλλά ουδέποτε σκέφτηκε να εκμεταλλευθεί το πλούσιο υπέδαφός της, λόγω των πάγων. Τελικά μόνο το 1953 η Δανία ενσωμάτωσε τη Γροιλανδία, της έδωσε αυτονομία το 1979.
Η σκοτεινή ιστορία της κυριαρχίας των Δανών στη Γροιλανδία, εντοπίζεται σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη όταν τη δεκαετία του 1950, περί τα 20 παιδιά Ινουίτ, ηλικίας μεταξύ πέντε και εννέα ετών, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν στη Κοπεγχάγη για να μάθουν δανικά. Πέρασαν δύο χρόνια στη Δανία και όταν επέστρεψαν, μερικά από αυτά δεν μπορούσαν πλέον να μιλήσουν με τους γονείς τους, έχοντας ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα.
Επέστρεψαν στη χώρα τους αλλά όχι στα χωριά τους. Τοποθετήθηκαν σε ένα είδος ορφανοτροφείου για περαιτέρω επανεκπαίδευση για αρκετά χρόνια.
Η δεύτερη, μεταξύ του 1960 και του 1970, χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια Ινσουίτ, υποβλήθηκαν σε τοποθέτηση ενδομήτριου σπειράματος (IUD) από δανούς γιατρούς – οι περισσότερες δεν γνώριζαν τίποτα, ούτε τους ζητήθηκε η άδεια ούτε ενημερώθηκαν σχετικά.
Ο στόχος, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ήταν να περιοριστεί η αύξηση του πληθυσμού στη Γροιλανδία, ώστε να αποφευχθεί η ανάλογη αύξηση του οικονομικού βάρους για τη Δανία. Η υπόθεση έγινε γνωστή ως «υπόθεση Spiral», από το σχήμα του σπειροειδούς «εργαλείου», το οποίο, σύμφωνα με ορισμένα θύματα, ήταν αρκετά επώδυνο. Πολλές από αυτές τις γυναίκες το είχαν για χρόνια χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο και ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά.
Όλοι οι κάτοικοι της Γροιλανδίας γνωρίζουν αυτές τις δύο περιπτώσεις, όπως γνωρίζουν, μια Τρίτη περίπτωση επίσης, την ιστορία των ψαράδων από τα παράκτια χωριά που, τη δεκαετία του 1970, μετακινήθηκαν σχεδόν με τη βία μετά την καταστροφή της οικονομίας τους. Μεταφέρθηκαν σε πολυκατοικίες στα περίχωρα του Νουούκ, σε μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων και βελτίωση της αποδοτικότητάς τους. Αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι, πολλοί από αυτούς τους Ινουίτ στράφηκαν στο αλκοόλ ή έπεσαν στην κατάθλιψη.
Η κοινή ιστορία της Γροιλανδίας και της Δανίας είναι περίπλοκη και έχει αφήσει πίσω της πληγές που είναι δύσκολο να επουλωθούν. Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν, στην πραγματικότητα, δανική αποικία. Από εκείνο το έτος και μετά, έγινε κομητεία της Δανίας. Το 1979 απέκτησε αυτονομία και το 2009 οι κεντρικές της εξουσίες επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς, εκτός από τις διεθνείς σχέσεις και την άμυνα.
Οι περισσότεροι από τους 57.000 κατοίκους της Γροιλανδίας επιθυμούν την ανεξαρτησία τους, εν μέρει λόγω των αδικιών που έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια, Ωστόσο πολύ λίγοι επιθυμούν την ανεξαρτησία αυτή την στιγμή, καθώς η Δανία στέλνει περίπου 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για να υποστηρίξει μεγάλο μέρος του κοινωνικού συστήματος του νησιού.
Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, είναι γιατί η Δανία αρνείται πεισμώνως να απαλλαγεί από την Γροιλανδία, όταν μόνο έξοδα έχει και θα έχει για πολλά χρόνια μέχρι να λιώσουν οι πάγοι και να μπορέσουν να αξιοποιήσουν το υπέδαφος.
Από την άλλη πλευρά, ο Τράμπ που την θέλει κυρίως για γεωστρατηγικούς λόγους, θα μπορούσε να ικανοποιήσει τη Δανία με το όποιο μελλοντικό όφελος θα είχε η Δανία και να εκλείψουν οι διαμάχες οι οποίες έχουν πάρει διαστάσεις ρήξης με τις ΗΠΑ, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι δεν έχουν κανένα επιχείρημα πέραν την θεωρητική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, που όλοι γνωρίζουμε στο πεδίο πλέον την όποια αξία και σημασία του. Με έναν επιπρόσθετο λόγο, ότι πράγματι η Γροιλανδία κατέχει ζωτικό χώρο γεωστρατηγικής αξίας, τον οποίο η Ευρώπη ολόκληρο, δεν δύναται να υπερασπιστεί, αν χρειαστεί.
Για την ιστορία, η διεκδίκηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940 με σειρά Προέδρων των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Τζον Χίκερσον, αξιωματούχος του State Department, έγραψε σε ένα σημείωμά του, η περιοχή ήταν «εντελώς άχρηστη για τη Δανία», και «απαραίτητη για την ασφάλεια των ΗΠΑ».
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Προέδρος Τραμπ, αντί φωνών και παληκαρισμών, να στείλει στη Γροιλανδία, έξυπνους διπλωμάτες να πείσουν τους κατοίκους της, υπόσχοντάς τους, με στοιχεία και αριθμούς ενδεχομένως, ότι θα έχουν και προσωπικό όφελος ο καθένας Ινουίτ, αν ενταχθεί η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Το αποδεικνύει η αξία που δίνουν οι Γροιλανδοί στην επιχορήγηση της Δανίας.
Μήπως ο δυτικός κόσμος κινδυνεύει από μία διαταραγμένη προσωπικότητα;
«Aιδώς Αργείοι»
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
