Οι 29 «καραμπινάτες» αντιφάσεις που «κατεδαφίζουν» το αφήγημα της Αριστεράς

Στη σύγχρονη πολιτική ανάλυση, η Αριστερά προβάλλεται συχνά ως ένας χώρος "προοδευτικότητας", "κοινωνικής ευαισθησίας" και "ορθολογισμού". 

Μια βαθύτερη, αντικειμενική αποδόμηση της ρητορικής και της πρακτικής της αποκαλύπτει ένα βαθύ πλέγμα εσωτερικών αντιφάσεων.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Οι αντιφάσεις αυτές δεν αποτελούν απλές πολιτικές διαφωνίες ή ανάγκες τακτικισμού, αλλά είναι δομικά στοιχεία μιας ιδεολογίας που, στην προσπάθεια της να ερμηνεύσει και να αλλάξει τον κόσμο, καταλήγει να αλληλοαναιρείται σε κάθε της βήμα. Όταν ένα σύστημα ιδεών απαιτεί από τον πιστό του να ασπάζεται ταυτόχρονα δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πραγματικότητες, τότε η πολιτική σκέψη παύει να είναι ορθολογική και διολισθαίνει σε μια κατάσταση που προσομοιάζει με συλλογική ψυχική νόσο. 

Η Αριστερά, έτσι όπως εκφράστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ή εκφράζεται από τα... παρακλάδια της, έχει φύγει... χιλιόμετρα μακριά από τις θέσεις που εξέφραζαν κάποτε ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Ηλίας Ηλιού, ακόμη και ο Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ! Το κλίμα τοξικότητας που καλλιέργησε και η ανοχή στα γραφόμενα στο διαδίκτυο από διάφορα "τρολ", παραπέμπουν σε μια πολιτική... σχιζοφρένεια, όπου το δόγμα συγκρούεται τυφλά με την κοινή λογική και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Η Αριστερά επιβάλλει στους πολίτες της Δύσης ένα διαρκές αίσθημα συλλογικής ενοχής για την ιστορία, την αποικιοκρατία, το περιβάλλον και τα προνόμια τους. Η άρνηση κάθε εθνικής ή πολιτισμικής υπερηφάνειας δεν παράγει πολιτική σκέψη για την Αριστερά, η οποία θέλει να ζει και να "τρέφεται" από εδραιωμένα στερεότυπα. Τα στερεότυπα αυτά αμφισβητούν αρχές, αξίες και κανόνες του σύγχρονου δημοκρατικού κόσμου, ο οποίος προόδευσε οργανωμένα μέσα από τη φιλελεύθερη οικονομία και τη σφυρηλάτηση της κοινωνικής συνοχής. 

Ιδού τα... αποκαλυπτήρια με αποδείξεις!

Η καταγραφή των βασικότερων δομικών αντιφάσεων, οι οποίες αποδομούν το σύγχρονο αριστερό αφήγημα, δεν αποτελεί παρά μια εξαιρετικά... διασκεδαστική διαδικασία.

Τα... αποκαλυπτήρια που παρουσιάζουμε σήμερα γίνονται με αποδείξεις και όχι με αυθαίρετες διακηρύξεις ή φραστικά  "πυροτεχνήματα". Ας... απολαύσουμε λοιπόν τις αλληλοαναιρούμενες αριστερές θέσεις πάνω στα βασικά ζητήματα του σύγχρονου κόσμου, οι οποίες, κάλλιστα θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο συστηματικής έρευνας από πολλές επιστήμες!

Πιο συγκεκριμένα, ανά πεδίο προκύπτουν τα εξής:

1. Δημοκρατία. Η Αριστερά δείχνει σεβασμό μόνο όταν κερδίζει, ενώ παράλληλα, αρέσκεται στην αυτο-ανακήρυξη της ως "μοναδικός εγγυητής της δημοκρατίας"! Όταν όμως οι πολίτες ψηφίζουν συντηρητικές ή δεξιές κυβερνήσεις, η Αριστερά δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τον λαό παραπλανημένο, αμόρφωτο ή φασιστοποιημένο, αμφισβητώντας την ίδια τη λαϊκή ετυμηγορία. Φανταζόμαστε ότι όλοι σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην Ισπανίας, όπου δεν υπάρχουν αριστερές κυβερνήσεις, οι λαοί τους είναι... αμόρφωτοι και φασίστες! 

2. Ιδιωτικότητα. Καταγγέλλει την κρατική παρακολούθηση και τις μυστικές υπηρεσίες, ωστόσο, η ίδια η Αριστερά επιδιώκει να ελέγξει τον εσωτερικό κόσμο των πολιτών, απαιτώντας την ποινικοποίηση της σκέψης, των λέξεων και των προθέσεων, δημιουργώντας μια οργουελιανή... αστυνομία σκέψης! Ας μην ξεχνάμε τι συνέβαινε την περίοδο 2015-2019. 

3. Ατομική ευθύνη. Η Αριστερά αποθεώνει το άτομο όταν πρόκειται για τις σεξουαλικές του επιλογές, αλλά εκμηδενίζει την ατομική ευθύνη όταν πρόκειται για την οικονομική αποτυχία, την εγκληματικότητα ή την έλλειψη παιδείας, ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο στο... σύστημα!

4. Ανεκτικότητα. Εδώ υπάρχει το παράδοξο του μίσους. Η ρητορική της Αριστεράς βασίζεται στην αγάπη, την ειρήνη και την ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό. Στην πράξη, όμως, η Αριστερά επιδεικνύει το πιο φανατικό, τυφλό και επιθετικό μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εκφέρει συντηρητικό, πατριωτικό ή θρησκευτικό λόγο.

5. Νεολαία. Η αριστερή νεολαία προβάλλεται ως το αντισυστημικό και επαναστατικό στοιχείο που θα ανατρέψει το κατεστημένο. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες οργανώσεις της χρηματοδοτούνται άμεσα ή έμμεσα από το ίδιο το σύστημα (πανεπιστημιακά κονδύλια, κρατικές επιχορηγήσεις, ΜΚΟ), καθιστώντας τους "επαναστάτες" υπαλλήλους του κράτους!

6. Οικονομία. Υπάρχει μίσος για τον Καπιταλισμό, αλλά οι Αριστεροί είναι από τους πρώτους χρήστες των προϊόντων του! Η ρητορική στρέφεται μανιωδώς κατά των πολυεθνικών και του παγκόσμιου καπιταλισμού, αλλά η καθημερινή πρακτική των στελεχών και των οπαδών της βασίζεται στην απόλυτη κατανάλωση των προϊόντων της ελεύθερης αγοράς (iPhone, fast food, επώνυμα ρούχα κλπ.), αποδεικνύοντας ότι η αντικαπιταλιστική υστερία σταματά εκεί που ξεκινά η προσωπική άνεση και... απόλαυση!

7. Ταξική αντίληψη. Η Αριστερά γεννήθηκε στα εργοστάσια ως η φωνή της εργατικής τάξης. Σήμερα, η ηγεσία και η εκλογική της βάση αποτελούνται κυρίως από εύπορους αστούς, πανεπιστημιακούς, και στελέχη ΜΚΟ. Η εργατική τάξη, την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, έχει εγκαταλειφθεί, καθώς η Αριστερά ασχολείται πλέον με θεωρητικές αναζητήσεις γύρω από την πολιτική ορθότητα με άφθονο "σερβίρισμα" πολιτικών μύθων.

8. Κατανάλωση και μποϊκοτάζ.  Η Αριστερά οργανώνει διεθνή μποϊκοτάζ εναντίον κρατών ή εταιρειών για πολιτικούς λόγους (π.χ. κατά του Ισραήλ), ενώ την ίδια στιγμή, δεν έχει κανένα πρόβλημα να αγοράζει προϊόντα που κατασκευάζονται στην Κίνα από εργάτες που ζουν σε συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς και χωρίς βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

9. Παγκοσμιοποίηση. Από τη μία πλευρά, η Αριστερά πρεσβεύει τον διεθνισμό και καταργεί τα εθνικά σύμβολα, ενώ από την άλλη, επιτίθεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και ζητά προστατευτισμό, κλείσιμο των αγορών και επιστροφή στην τοπική παραγωγή.

10. Ιμπεριαλισμός. Η Αριστερά καταδικάζει μετά μανίας τον δυτικό (αμερικανικό ή ευρωπαϊκό) ιμπεριαλισμό. Την ίδια στιγμή, δείχνει προκλητική ανοχή ή ακόμα και κρυφή υποστήριξη σε αυταρχικά και επεκτατικά καθεστώτα όπως της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, μόνο και μόνο επειδή δηλώνουν αντι-δυτικά.

11. "Ειρηνισμός". Η Αριστερά αυτοαποκαλείται το "κίνημα της ειρήνης", αλλά οι πορείες και οι διαμαρτυρίες συνοδεύονται από τυφλή βία, σπάσιμο βιτρινών, εμπρησμούς και επιθέσεις με βόμβες μολότοφ εναντίον αστυνομικών, αποδεικνύοντας ότι ο "ειρηνισμός" περνάει μέσα από την επιβολή δια της βίας και απέναντι σε ό,τι... εμποδίζει! 

12. Κρατισμός όπου... βολεύει! Η αναρχοαριστερή ρητορική μισεί το κράτος, την αστυνομία και τους θεσμούς, χαρακτηρίζοντας τα ως "μηχανισμούς καταπίεσης". Όταν όμως πρόκειται για την οικονομία, η ίδια Αριστερά ζητά το κράτος να ελέγχει τα πάντα, δηλαδή τις τιμές, τους μισθούς, την ιδιωτική περιουσία και την επιχειρηματικότητα, οδηγώντας στον απόλυτο ολοκληρωτισμό.

13. Ηθικό πλεονέκτημα. Οι αριστεροί πολιτικοί αυτοπροβάλλονται ως ηθικά ανώτεροι, όπως το... ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, αλλά όταν έρχεται στην εξουσία, εμπλέκεται σε σκάνδαλα διαφθοράς, νεποτισμού και πελατειασμού.

14. Εργασία. Ενώ η Αριστερά διεκδικεί καλύτερες συνθήκες εργασίας, η πολιτική της πρόταση συχνά εξαντλείται στην επέκταση των επιδομάτων και της κρατικής ελεημοσύνης. Καλλιεργεί μια κουλτούρα όπου η αποφυγή της εργασίας και η εξάρτηση από το κράτος θεωρούνται δικαίωμα, καταστρέφοντας την παραγωγική βάση της κοινωνίας. Δεν αντιλαμβάνεται στοιχειωδώς, ότι αν δεν υπάρχουν ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν υπάρχει οικονομία και δεν υπάρχει κράτος. 

15. Επιστήμη. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η Αριστερά κρατούσε τη σημαία της επιστήμης και του ορθολογισμού ενάντια στους σκοταδιστές. Όταν όμως η βιολογική επιστήμη ξεκαθαρίζει ότι υπάρχουν μόνο δύο φύλα (άνδρας και γυναίκα), η Αριστερά απορρίπτει τη βιολογία ως "κοινωνικό κατασκεύασμα" και υιοθετεί τον απόλυτο αντιεπιστημονικό υποκειμενισμό, κατηγορώντας τους άλλους για ρατσισμό και φασισμό. 

16. Περιβάλλον. Η Αριστερά μάχεται για την κλιματική αλλαγή απαιτώντας την άμεση κατάργηση των ορυκτών καυσίμων από "πράσινες" πολιτικές. Την ίδια στιγμή, πρωτοστατεί σε κινητοποιήσεις κατά των αιολικών πάρκων και υπέρ του λιγνίτη, κλείνοντας το... μάτι προς τη Ρωσία. Δηλαδή, αντιτίθεται σε οτιδήποτε είναι υπέρ της στήριξης των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, καθώς η "πράσινη" ενέργεια οδηγεί σε μείωση του κόστους, σε αντίθεση με τα ορυκτά καύσιμα ή τον λιγνίτη που οδηγούν σε επιβάρυνση και στην πληρωμή τεράστιων ποσών στο Χρηματιστήριο Ρύπων. "Κερασάκι στην τούρτα" αποτελεί η απροκάλυπτη και χωρίς αιδώ, αφισορύπανση!

17. Στέγαση. Η Αριστερά θεωρεί τη στέγαση ως ιερό δικαίωμα και τάσσεται κατά των πλειστηριασμών. Ωστόσο, πολλά από τα κορυφαία στελέχη της διαθέτουν τεράστιες περιουσίες και δεκάδες ακίνητα, ενώ παράλληλα στηρίζουν τις παράνομες καταλήψεις ιδιωτικών κτιρίων, αρκεί αυτά να μην ανήκουν στους ίδιους. Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, λόγω των καταστροφικών επιλογών του, το οποίο συνοδεύτηκε από την υπογραφή Τσακαλώτου για εκχώρηση όλων των περιουσιών στα funds. Σήμερα διαμαρτύρονται όλοι αυτοί ότι παίρνει τα σπίτια του κόσμου ο... Μητσοτάκης, ενώ γνωρίζουν ότι αυτό που υπέγραψαν το 2015 δεσμεύει όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις τουλάχιστον έως το 2070!!! 

18. Αποκέντρωση. Η Αριστερά ζητά την ενδυνάμωση των τοπικών κοινωνιών και την αποκέντρωση. Όταν όμως μια τοπική κοινωνία αποφασίζει να προστατεύσει τα σύνορα της ή να αρνηθεί τη δημιουργία μιας δομής μεταναστών, η Αριστερά την παρακάμπτει και ζητά την παρέμβαση του κεντρικού κράτους για να επιβάλει τη θέληση της.

19. Ανοικτά σύνορα και κοινωνικό κράτος. Η Αριστερά απαιτεί την πλήρη κατάργηση των συνόρων και την ελεύθερη είσοδο εκατομμυρίων μεταναστών. Ταυτόχρονα, απαιτεί ένα ισχυρό, δωρεάν και καθολικό κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία, επιδόματα). Η οικονομική επιστήμη αποδεικνύει ότι κανένα κοινωνικό κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει αν οι δικαιούχοι του αυξάνονται απεριόριστα χωρίς να συνεισφέρουν στο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα. Απλά, τα κράτη που ακολουθούν τέτοιες πολιτικές... χρεοκοπούν!

20. Αντιρατσισμός και "καλός" ρατσισμός. Στο όνομα της καταπολέμησης των διακρίσεων, η Αριστερά εισήγαγε τις φυλετικές ποσοστώσεις στα πανεπιστήμια και τις επιχειρήσεις. Έτσι, για να διορθώσει τον παλιό ρατσισμό, δημιούργησε έναν νέο, αντίστροφο ρατσισμό, όπου οι άνθρωποι δεν κρίνονται με βάση την αξία ή τον χαρακτήρα τους, αλλά με βάση το χρώμα του δέρματος τους ή τη σεξουαλική τους ταυτότητα.

21. Το χάιδεμα στα εγκλήματα του κομμουνισμού. Ενώ η Αριστερά καταδιώκει δικαίως κάθε ψήγμα φασιστικής ιδεολογίας, αρνείται πεισματικά να καταδικάσει τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων, τα οποία κόστισαν τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, θεωρώντας τα ως "παράπλευρες απώλειες" ή "προδότες που υπέκυψαν στη Δύση"! 

22. Παιδεία. Η Αριστερά ζητά "παιδεία για όλους", αλλά αντιμάχεται λυσσαλέα την αριστεία, τις πρότυπες σχολές και την αξιολόγηση. Η επιδίωξη της Αριστεράς για απόλυτη ισότητα μεταφράζεται σε εξίσωση προς τα κάτω, στερώντας από τα παιδιά των φτωχών οικογενειών τη δυνατότητα να ανέβουν κοινωνικά μέσω της γνώσης και της προσωπικής τους προσπάθειας. Εν ολίγοις, η Αριστερά θέλει "στουρνάρια" που θα είναι εύκολα χειραγωγούμενα και όχι ανθρώπους που θα διαπρέπουν και θα προάγουν την επιστήμη, την οικονομία και την κοινωνία, πέρα από τα στεγανά της. 

23. Εγκληματικότητα. Η Αριστερά αντιμετωπίζει τους εγκληματίες σχεδόν πάντα ως "θύματα του συστήματος" και της φτώχειας, ζητώντας την αποφυλάκιση τους και την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας. Με τον τρόπο αυτό, αδιαφορεί πλήρως για τα πραγματικά θύματα του εγκλήματος, τα οποία στην πλειονότητα τους είναι απλοί, φτωχοί άνθρωποι των λαϊκών συνοικιών και όχι πλούσιοι.

24. Θρησκευτικές πεποιθήσεις. Η Αριστερά μάχεται τον Χριστιανισμό στην Ευρώπη, ζητώντας την αποκαθήλωση των εικόνων, την κατάργηση των Θρησκευτικών και τον πλήρη διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, θεωρώντας τον οπισθοδρομικό. Ταυτόχρονα, δείχνει απόλυτο σεβασμό και απαιτεί ειδικά προνόμια για τις θρησκευτικές πρακτικές των μουσουλμάνων μεταναστών, ενώ "σφυρίζει κλέφτικα" για τους μουλάδες και τα εγκληματικά θεοκρατικά καθεστώτα που εκτελούν εν ψυχρώ όσους δεν υπηρετούν τον φανατισμό τους και ισοπεδώνουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ύπαρξης των γυναικών.  

25. Ανθρωπιστική βοήθεια. Οι ΜΚΟ αποτελούν σήμα κατατεθέν της αριστερής "επιχειρηματικότητας". Καταγγέλλει το κέρδος και τον άκρατο καπιταλισμό, αλλά έχει στήσει μια τεράστια βιομηχανία γύρω από τις ΜΚΟ και τη διαχείριση του μεταναστευτικού, όπου διακινούνται δισεκατομμύρια ευρώ, αποδεικνύοντας ότι ο "ανθρωπισμός" μπορεί να γίνει η πιο... προσοδοφόρα επιχείρηση!

26. Ιστορική μνήμη. Στο όνομα της πάλης ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ρατσισμό, η Αριστερά γκρεμίζει αγάλματα ιστορικών προσωπικοτήτων και προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία. Με αυτή την πρακτική, εφαρμόζει την ίδια ακριβώς μέθοδο διαγραφής της μνήμης που εφάρμοσαν τα πιο στυγνά ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα.

27. Ελευθερία του λόγου και woke λογοκρισία. Η Αριστερά... αυτοπροσδιορίζεται ως η παράταξη της ελεύθερης έκφρασης και της αμφισβήτησης, αλλά η σύγχρονη Αριστερά έχει επιβάλει το πιο στυγνό καθεστώς λογοκρισίας μέσω της "κουλτούρας ακύρωσης". Όποιος διαφωνεί με το κυρίαρχο αφήγημα βαφτίζεται "φασίστας" και "ρατσιστής", ενώ εξοστρακίζεται κοινωνικά και επαγγελματικά. Αν ένας ερμηνευτής κατέβει υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία είναι "φασίστας", ενώ για να έχει δουλειά στο θέατρο ένας καλλιτέχνης πρέπει να δηλώνει μόνο Αριστερός. Αλλιώς, τον έφαγε η... μαρμάγκα! 

28. Πολυπολιτισμικότητα. Η Αριστερά εμφανίζεται ως ο απόλυτος προστάτης των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και της έμφυλης ισότητας. Από την άλλη, υπερασπίζεται τυφλά και χωρίς όρους τον σκληρό πυρήνα του ισλαμικού φονταμενταλισμού στο όνομα του πολυπολιτισμού, αγνοώντας συστηματικά ότι στα καθεστώτα αυτά η ομοφυλοφιλία και η γυναικεία χειραφέτηση τιμωρούνται με δημόσιες εκτελέσεις ή ισόβια σε... μπουντρούμια, όπου οι πιθανότητες επιβίωσης είναι ελάχιστες.

29. Φεμινισμός και ακτιβισμός. Ο παραδοσιακός αριστερός φεμινισμός πάλεψε για δεκαετίες για τα δικαιώματα της βιολογικής γυναίκας. Σήμερα, η ίδια Αριστερά υιοθετεί την ακραία woke ατζέντα, η οποία ορίζει τη γυναίκα ως άτομο με έμμηνη ρύση, επιτρέποντας σε βιολογικούς άνδρες να εισβάλλουν σε γυναικείους αθλητικούς χώρους, φυλακές και άσυλα, ακυρώνοντας στην πράξη τους ίδιους τους αγώνες του φεμινισμού.

Η αριστερή ιδεολογία ως... κλινικό σύνδρομο

Τα βιβλία της ψυχολογίας περιλαμβάνουν πολλά παραδείγματα και πολλές ερμηνείες, για όσους υποστηρίζουν αντιφατικά πράγματα.

Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του πιστεύοντας ταυτόχρονα ότι πρέπει να προστατεύει τις γυναίκες αλλά και να καταργήσει το βιολογικό τους φύλο, ότι πρέπει να πολεμά τον φασισμό αλλά να υποστηρίζει τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό, ότι πρέπει να καταστρέψει τον καπιταλισμό αλλά να απολαμβάνει τα προνόμια του, οδηγείται αναπόφευκτα σε κατάσταση "γνωστικής ασυμφωνίας". Στην ψυχολογία, η παρατεταμένη γνωστική ασυμφωνία, όταν συνδυάζεται με φανατισμό και άρνηση της πραγματικότητας, αποσταθεροποιεί τον ψυχισμό.

Η σύγχρονη Αριστερά, έχοντας μετατρέψει αυτές τις δομικές αντιφάσεις σε επίσημο δόγμα, δεν παράγει πλέον πολιτική πρόταση. Παράγει μια μορφή ιδεολογικής ψυχοπαθολογίας. Είναι ένα κλειστό σύστημα πεποιθήσεων που απαιτεί την αυτοακύρωση της λογικής, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, κάθε φορά που εφαρμόζεται στην πράξη, καταλήγει στην κοινωνική και οικονομική κατάρρευση.