Ο Μητσοτάκης πάει στον ΣΕΒ με το στοίχημα της παραγωγής, ο Ανδρουλάκης βάζει «φρένο» στον Τσίπρα και οι τρεις αμυντικές συμφωνίες του Δένδια

Στις 19:30 απόψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανεβαίνει στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΣΕΒ και η συγκυρία κάνει τη συγκεκριμένη ομιλία πολύ πιο ενδιαφέρουσα από μια καθιερωμένη συνάντηση κυβέρνησης και επιχειρηματικού κόσμου. Το κεντρικό μήνυμα της εκδήλωσης είναι «Παραγωγική Ελλάδα σε μια Ευρώπη που αλλάζει», ενώ στο ίδιο βήμα θα βρεθούν ο πρόεδρος του ΣΕΒ Σπύρος Θεοδωρόπουλος και ο διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας François Villeroy de Galhau.

Ο Μητσοτάκης έχει λόγο να μεταφέρει απόψε τη συζήτηση από τις παροχές στην παραγωγή. Το προσχέδιο του Προϋπολογισμού προβλέπει ανάπτυξη 2,3% το 2027, ανεργία 7,9% και πληθωρισμό 2,6%, με το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο να υιοθετεί τις βασικές μακροοικονομικές προβλέψεις.

Το δύσκολο κομμάτι αρχίζει ακριβώς εδώ. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται πλέον περισσότερες επενδύσεις που αυξάνουν παραγωγικότητα, εξαγωγές και μισθούς και λιγότερη εξάρτηση από κατανάλωση και συγκυριακές ενισχύσεις. Και απέναντι στον ΣΕΒ ο Πρωθυπουργός θα έχει ένα ακροατήριο που συνήθως ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι θα γίνει με ενέργεια, επενδύσεις και ανθρώπινο δυναμικό.

@ Στο οικονομικό επιτελείο, ο Κυριάκος Πιερρακάκης επέλεξε μια φράση που μάλλον θα ακούμε συχνά το επόμενο διάστημα: «Ο κόσμος γίνεται πιο απρόβλεπτος, η Ελλάδα γίνεται πιο ισχυρή». Μαζί με τον Θάνο Πετραλιά παρουσίασαν τα δεδομένα του Προϋπολογισμού, με τον υφυπουργό να αποκαλύπτει ότι προβλέπεται ειδικό αποθεματικό 200 εκατ. ευρώ για νέες παρεμβάσεις το 2027.

Αυτό το ποσό αξίζει να το κρατήσουμε. Όχι επειδή είναι τεράστιο σε σχέση με το σύνολο του Προϋπολογισμού, αλλά επειδή δείχνει ότι το οικονομικό επιτελείο θέλει να έχει ένα μικρό «μαξιλάρι» διαθέσιμο σε μια περίοδο ενεργειακής αστάθειας. Το να ξοδεύεις κάθε ευρώ πριν εμφανιστεί το επόμενο πρόβλημα είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να έχεις κάτι στην άκρη όταν το πρόβλημα πράγματι εμφανιστεί.

@ Στη Χαριλάου Τρικούπη, ο Νίκος Ανδρουλάκης έβαλε χθες το βράδυ πιο καθαρά από ποτέ τα όρια της στρατηγικής του απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Δήλωσε ότι το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει στις εκλογές για να φύγει η Νέα Δημοκρατία από την κυβέρνηση, ότι χρειάζεται να είναι πρώτο κόμμα για να έχει την πρωτοβουλία σχηματισμού κυβέρνησης και περιέγραψε ως πραγματικό αντίπαλο τον προγραμματικό λόγο του ΠΑΣΟΚ και όχι «κόμματα διαμαρτυρίας ή κόμματα one man show». 

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αποκρυπτογράφηση το τελευταίο. Ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να αφήσει να στηθεί ένα πολιτικό σκηνικό στο οποίο ολόκληρη η αντιπολίτευση θα περιστρέφεται γύρω από τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού. Η γραμμή του είναι πλέον σαφής: αυτόνομη πορεία, πρώτη θέση και κυβερνητική πρόταση από το ΠΑΣΟΚ.

Έχει όμως και μια δύσκολη ισορροπία να κρατήσει. Πρέπει να εμφανίζεται ως ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και ταυτόχρονα να μην επιτρέπει στον Τσίπρα να μονοπωλεί την κουβέντα για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς. Από εδώ και πέρα κάθε δημόσια τοποθέτηση των δύο θα διαβάζεται αναπόφευκτα και μέσα από αυτόν τον ανταγωνισμό.

@ Και υπάρχει μία λεπτομέρεια από την ένταξη του Ευάγγελου Αποστολάκη στο ΠΑΣΟΚ που αξίζει περισσότερο από την ίδια τη μεταγραφή. Ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας δήλωσε ότι αρνείται «τις αποστρατεύσεις, τις προσωπικές λύσεις και τα επιτακτικά κελεύσματα».

Η αναφορά στις «προσωπικές λύσεις» έχει τη δική της πολιτική γεύση σε μια περίοδο κατά την οποία ο Τσίπρας έχει επιστρέψει στο προσκήνιο. Δεν χρειάζεται να της αποδώσουμε περισσότερο περιεχόμενο από αυτό που δημόσια ειπώθηκε. Αρκεί να παρατηρήσουμε ότι ο Ανδρουλάκης δεν παίρνει απλώς έναν ακόμη βουλευτή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Παίρνει ένα πρόσωπο με ισχυρό συμβολισμό από τον χώρο στον οποίο κινήθηκε πολιτικά ο Τσίπρας.

@ Ο ίδιος ο Τσίπρας μεταφέρει πλέον την αντιπαράθεση κατευθείαν στην οικονομία. Χθες, στη συνάντησή του με εκπροσώπους μεταφορικών επιχειρήσεων, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δημιουργεί σκόπιμα υπερπλεονάσματα ώστε να επιστρέφει χρήματα αργότερα στους πολίτες και ζήτησε άμεση διοχέτευση πόρων για την αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους. 

Εδώ υπάρχει πλέον πραγματικό πολιτικό πεδίο σύγκρουσης και όχι απλώς επικοινωνιακή περιοδεία. Από τη μία η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι δημοσιονομικές εφεδρείες προστατεύουν τη χώρα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον. Από την άλλη ο Τσίπρας λέει ότι τα χρήματα πρέπει να επιστρέψουν γρηγορότερα στην οικονομία.

Και αυτή είναι μια αντιπαράθεση που αξίζει να γίνεται με αριθμούς. Διότι το αν ένα πλεόνασμα αποτελεί ασφάλεια ή υπερφορολόγηση δεν λύνεται με ένα σύνθημα.

@ Ο Ανδρουλάκης, πάντως, δεν αφήνει ούτε αυτό το πεδίο ελεύθερο. Το ΠΑΣΟΚ επιτέθηκε στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού υποστηρίζοντας ότι η ακρίβεια τροφοδοτεί τα υπερπλεονάσματα.

Κάπως έτσι έχουμε μια ενδιαφέρουσα τριγωνική συζήτηση: η κυβέρνηση προβάλλει δημοσιονομική σταθερότητα και ανάπτυξη, ο Τσίπρας ζητά να ανοίξει περισσότερο το ταμείο και το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως η θεσμική οικονομική αντιπρόταση.

Το ποιος θα κερδίσει αυτή τη συζήτηση θα φανεί στην καθημερινότητα. Ο πολίτης σπάνια διαβάζει πίνακες του Προϋπολογισμού. Καταλαβαίνει όμως πολύ καλά τι του μένει στο τέλος του μήνα.

@ Σήμερα περνούν από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και τρεις νέες αμυντικές συμφωνίες, ένα θέμα που έχει περισσότερο βάθος από όσο δείχνει η σχετικά χαμηλή δημοσιότητά του. Πρόκειται για συμφωνίες με την Ιταλία, με Γερμανία και Ολλανδία και με τη Σερβία. Οι δύο πρώτες αφορούν μεταξύ άλλων τη χρήση του Πεδίου Βολής Κρήτης, ενώ η τρίτη ενισχύει το πλαίσιο ελληνοσερβικής στρατιωτικής συνεργασίας. 

Η δουλειά του Νίκου Δένδια στο υπουργείο Άμυνας δεν περιορίζεται, επομένως, στα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα που τραβούν τα φώτα. Χτίζεται παράλληλα ένα πυκνότερο πλέγμα διμερών και πολυμερών αμυντικών συνεργασιών.

Και για μια χώρα που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, αυτή η δικτύωση δεν είναι καθόλου δευτερεύουσα υπόθεση.

@ Την ίδια ώρα, ο Σταύρος Παπασταύρου βρίσκεται σήμερα στο Βελιγράδι για την τετραμερή συνάντηση Ελλάδας, Σερβίας, Ουγγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας με αντικείμενο την ενεργειακή συνεργασία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. 

Η Ελλάδα προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει τη γεωγραφική της θέση όχι μόνο ως χώρα εισόδου LNG αλλά ως ενεργειακός κόμβος προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Σε εποχές ενεργειακής ανασφάλειας, οι αγωγοί, οι διασυνδέσεις και οι υποδομές αποκτούν γεωπολιτική αξία σχεδόν ισάξια με την οικονομική.

Αυτό είναι ένα από τα μέτωπα όπου η Αθήνα έχει πραγματική ευκαιρία να αποκτήσει μεγαλύτερο περιφερειακό βάρος – αρκεί οι σχεδιασμοί να μετατρέπονται σε έργα.

@ Κρατήστε, λοιπόν, τη σημερινή βραδινή ομιλία του Μητσοτάκη στον ΣΕΒ.

Με έναν Προϋπολογισμό που υπόσχεται ανάπτυξη 2,3%, ένα ειδικό αποθεματικό για τις επόμενες δυσκολίες και την αντιπολίτευση να ανεβάζει την πίεση γύρω από το κόστος ζωής, ο Πρωθυπουργός έχει μπροστά του ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα:

πώς μετατρέπεται η δημοσιονομική σταθερότητα σε περισσότερη παραγωγή, καλύτερους μισθούς και πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας.

Εκεί βρίσκεται το επόμενο πολιτικό στοίχημα. Και αυτό δεν κερδίζεται με επετείους ή συνθήματα, αλλά με αποτελέσματα.