Το παρασκήνιο γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκο.
Από τη μία πλευρά, κυκλοφορούν σενάρια ότι εκτιμά ιδιαίτερα τον Αντώνη Σαμαρά, με ορισμένους να φτάνουν να μιλούν ακόμη και για πιθανή πολιτική σύμπλευση.
Από την άλλη, σε πολιτικούς κύκλους ακούγονται και πληροφορίες για επαφές ή διαύλους επικοινωνίας με τον Αλέξη Τσίπρα.
Και εδώ αρχίζει το πολιτικό μπέρδεμα.
Γιατί είναι δύσκολο να μιλάς για «νέα πολιτική πρόταση» όταν στο παρασκήνιο εμφανίζονται ταυτόχρονα δύο από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα του παλιού πολιτικού συστήματος.
Το timing μάλιστα δεν είναι τυχαίο.
Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα και μετρήσεις, η δυναμική γύρω από την Καρυστιανού φαίνεται να παρουσιάζει σημαντική κάμψη. Μάλιστα, σε δημοσκόπηση της Alco καταγράφηκε πτώση τεσσάρων μονάδων μέσα σε μόλις 25 ημέρες, ενώ γίνεται λόγος ακόμη και για νεύρα και αποχωρήσεις στο στρατόπεδό της.
Και κάπου εδώ προκύπτει το βασικό ερώτημα.
Αν ένα πολιτικό εγχείρημα δείχνει ήδη σημάδια πίεσης πριν καν αποκτήσει σαφή μορφή, πώς θα μπορέσει να παρουσιαστεί ως αξιόπιστη πολιτική πρόταση;
Γιατί στην πολιτική υπάρχει ένας απλός κανόνας:
Όταν το σχέδιο είναι θολό, τα ονόματα πολλαπλασιάζονται.
Αλλά όσο περισσότερα ονόματα εμφανίζονται στο παρασκήνιο, τόσο πιο έντονη γίνεται η εντύπωση ότι το πραγματικό σχέδιο… ακόμη αναζητείται.