Στα μάτια πολλών αποστασιοποιημένων με την πολιτική πολιτών, η αμιγής κομματική προέλευση ενός αξιωματούχου ή εκπροσώπου αποτελεί «κουσούρι» και διευρύνει την απόσταση ενός κόμματος από την «κοινωνία». Επιλογές, λοιπόν, όπως εκείνη της Πόπης Τσαπανίδου έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
Καίτοι η κλασική παραφιλολογία για τα «παιδιά του κομματικού σωλήνα» έχει πολλά και βαθιά στοιχεία λαϊκισμού (αφού η πολιτική διεξάγεται μέσω κομμάτων και τα κόμματα καλό είναι να λειτουργούν με στελέχη και όχι με «περαστικούς» και «σημαίες ευκαιρίας»...), η πραγματικότητα είναι ότι για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης, το να προέρχεται κάποιος από την «αγορά» ή το να αποτελεί «λαμπερό πρόσωπο» με μία εγνωσμένου κύρους επαγγελματική πορεία, αποτελεί σαφή ένδειξη ότι το κόμμα που τον/την επιστρατεύει έχει επαφή με τους λεγόμενους «κανονικούς ανθρώπους», που ζουν έξω και πέρα από τους κομματικούς διαδρόμους και τη λεγόμενη «κουζίνα» του κάθε κόμματος.
Αμφίπλευρη διεύρυνση
Η Πόπη Τσαπανίδου, λοιπόν, βάσει της αξιολόγησης και των αξιολογικών κριτηρίων του Αλέξη Τσίπρα, έχει όλα τα παραπάνω, αλλά κι άλλα τόσα προσόντα: πέραν των στερεοτυπικών «γυναίκα, μητέρα κ.α.», η έως προχθές άνκοργουμαν του Open είναι καταξιωμένη, έχει περάσει από όλα τα κανάλια και από πολλούς ρόλους, ενώ ταυτοχρόνως έχει ένα θετικό αποτύπωμα και απευθύνεται σε πολλά ηλικιακά, ταξικά και πολιτικά κοινά.
Ταυτοχρόνως, το γεγονός ότι δεν μπορεί να «ταξινομηθεί» πολιτικά δείχνει ότι άσκησε τη δημοσιογραφία επί 30 χρόνια σε κορυφαίες θέσεις χωρίς να παίζει το παιχνίδι κανενός: εξ ού και το να «κατηγοριοποιηθεί», στα μάτια του ευρέος κοινού, αποτελεί δύσκολη εξίσωση.
Με άλλα λόγια, η ανάληψη της θέσης της εκπροσώπου Τύπου από την Πόπη Τσαπανίδου σηματοδοτεί την αμφίπλευρη διεύρυνση σε πολλαπλά επίπεδα: στο μέτρο που ο Τσαπανίδου προσείλκυε όλα αυτά τα χρόνια δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους και κεντροαριστερούς, η νέα εκπρόσωπος του κόμματος μπορεί να απευθυνθεί σε όλους.
Επίσης, το γεγονός ότι η ίδια είναι «κανονικός άνθρωπος» και όχι προερχόμενη από τον περίφημο «κομματικό σωλήνα» ενισχύει έτι περαιτέρω την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να απευθυνθεί σε ψηφοφόρους και κοινά που είναι αμφιταλαντευόμενα σε όλα τα επίπεδα: όχι μόνο στο τί θα ψηφίσουν αλλά και στο... αν θα πάνε να ψηφίσουν.
Με άλλα λόγια το πείραμα Τσίπρα είναι ενδιαφέρον, πρωτοποριακό και πλέον μένει να αποδείξει και η ίδια η νέα εκπρόσωπος αν μπορεί να υπηρετήσει και από την νέα της θέση την ακροτελεύτια φράση σε κάθε αποφώνησή της, εδώ και πολλά χρόνια: ότι, δηλαδή, «στο τέλος, το καλό θα νικήσει».
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
