Το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα δείχνει να κουβαλά σημάδια κόπωσης πριν καν αποκτήσει υπόσταση. Χωρίς επίσημη ανακοίνωση, χωρίς οργανωμένη δομή και –κυρίως– χωρίς κοινωνικό ρεύμα, το project ξεκινά από θέση αδυναμίας.
Οι δημοσκοπήσεις είναι αμείλικτες.
Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δηλώνει ότι δεν πρόκειται να στηρίξει ένα νέο κόμμα υπό τον Τσίπρα, επιβεβαιώνοντας ότι το πολιτικό του κεφάλαιο απέχει πολύ από το να ανακτήσει τη δυναμική του παρελθόντος.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν διαφαίνεται καν στοιχείο πολιτικής έκπληξης. Το αφήγημα παραμένει θολό, τα πρόσωπα άγνωστα ή φθαρμένα, ενώ η κοινωνία δείχνει να αντιμετωπίζει το εγχείρημα ως μια ακόμη «επιστροφή» και όχι ως κάτι νέο.
Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Τσίπρας καθυστερεί να πάρει αποφάσεις, παρατείνοντας μια περίοδο πολιτικής αδράνειας. Η στρατηγική της αναμονής, αντί να χτίζει προσδοκίες, φαίνεται να εξαντλεί το ενδιαφέρον, με το πολιτικό momentum να χάνεται πριν καν δημιουργηθεί.
Στο μεταξύ, το πολιτικό τοπίο έχει αλλάξει δραματικά.
Η αντιπολίτευση δεν είναι πλέον μονοπώλιο, αλλά ένα πεδίο έντονου ανταγωνισμού, όπου ΠΑΣΟΚ και μικρότερα κόμματα διεκδικούν ενεργά τον ίδιο χώρο. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Τσίπρας δεν επιστρέφει ως κυρίαρχος παίκτης, αλλά ως ένας ακόμη διεκδικητής.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, είναι βαθύτερο.
Η κοινωνία δείχνει να έχει κλείσει τον κύκλο Τσίπρα. Η φθορά της διακυβέρνησής του, οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες και η απουσία νέου πειστικού οράματος δημιουργούν ένα βαρύ πολιτικό υπόβαθρο που δύσκολα ανατρέπεται.
Ακόμη και αν υπάρξει τελικά ανακοίνωση κόμματος, το ερώτημα δεν είναι πλέον «πότε», αλλά αν υπάρχει πραγματικός χώρος για επιστροφή. Γιατί μέχρι τώρα, όλα δείχνουν ότι το εγχείρημα δεν πείθει ούτε ως ανανέωση, ούτε ως ανατροπή.
Συμπερασματικά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί ένα comeback σε ένα πολιτικό σκηνικό που δεν τον περιμένει και δεν τον χρειάζεται. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό δεδομένο.