Τα στρατηγικά λάθη Ανδρουλάκη-Τσίπρα που «πριμοδοτούν» τον Μητσοτάκη και οι παγίδες που πρέπει να αποφύγει η ΝΔ

Η παρατεταμένη κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και του Μητσοτάκη, η αναζήτηση ταυτότητας από το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και η προσπάθεια επαναφοράς του Αλέξη Τσίπρα με... ολίγη από Κέντρο και μπόλικη ριζοσπαστική αριστερά, συνθέτουν ένα ρευστό πολιτικό παζλ, που δεν θα μας αφήσει να πλήξουμε...

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Στο επίκεντρο αυτού του παζλ βρίσκονται οι στρατηγικές επιλογές των τριών βασικών προσώπων της πολιτικής ζωής, με πιο ενδιαφέρουσα την περίπτωση του... επανεμφανιζόμενου Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παραμένει ρυθμιστής των εξελίξεων στην Κεντροαριστερά. Μια ψύχραιμη δημοσιογραφική ανάλυση των κινήσεων των δύο βασικών αντι-Μητσοτακικών παικτών οδηγεί με σχετικά εύκολο τρόπο στον εντοπισμό δομικών σφαλμάτων της στρατηγικής τους, από τα οποία, μάλλον ευνοείται αυτός που καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή ο Μητσοτάκης...

Πού... πονάει και τι κάνει λάθος ο... θυμωμένος Νίκος

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης καταβάλλει... φιλότιμες προσπάθειες για να αποδείξει ότι αυτός αξίζει να είναι η αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου, ωστόσο, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να προσδώσει στο κόμμα μια δυναμική ανάκτησης της... χαμένης κυβερνησιμότητας.

Ο εγκλωβισμός του αρχηγού σε ένα θεσμικό δογματισμό δεν πείθει. Μπορεί να μην κουβαλάει... αμαρτίες, ωστόσο, όταν ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός δηλώνει ότι ξέχασε να δηλώσει ο λογιστής του καταθέσεις ύψους 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό, τότε κάτι δεν πάει καλά σε επίπεδο απλής διαχείρισης, εξαιρετικά απλών πραγμάτων. Επιπλέον, όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα χρήματα αυτά προφανώς είναι παρκαρισμένα στο εξωτερικό, γιατί αν τα έφερνε στην Ελλάδα, θα ήταν σαν να αναγνώριζε το success story του Μητσοτάκη! Φυσικά, ο Ανδρουλάκης, εξακολουθεί να αγνοεί επιδεικτικά τους ύμνους της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας αλλά και των θεσμικών οργάνων της παγκόσμιας οικονομίας για την Ελλάδα, η οποία αποτελεί πλέον ένα παγκόσμιο brand και έχει... πρόσωπο! Κορόιδο είναι ο αρχηγός να το αναγνωρίσει και να βγάλει τα... μάτια του;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπορεί να πει...  καλή κουβέντα για τα πλεονάσματα επί ΝΔ, τα οποία δημιουργήθηκαν σε ένα ασταθές περιβάλλον, με εξαιρετική διαχείριση και με συνεχείς μειώσεις φόρων. Από την άλλη, δεν αποκλείεται τα βράδια να βλέπει... εφιάλτες με την ανεργία να βρίσκεται σε χαμηλό 18 ετών, τις τιμές των ακινήτων σε ιστορικό υψηλό, το Χρηματιστήριο Αθηνών σε υψηλό 18 ετών και την Ελλάδα να δανείζεται φθηνότερα από τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία! Τα θέματα αυτά κάνουν... τζιζ!

Ο αρχηγός καταγγέλλει συνεχώς την κυβέρνηση για το θέμα της ακρίβειας, χωρίς να έχει αναφερθεί ούτε μία φορά στην αρχική γενεσιουργό αιτία του 2022, δηλαδή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ούτε τον βλέπουμε τώρα να λέει κάτι για όσα συμβαίνουν στον Περσικό Κόλπο και βάζουν "φωτιά" στην τσέπη όλων των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πιστεύει ότι όσο θα ακριβαίνουν -αναπόφευκτα- οι τιμές των προϊόντων θα εντείνεται η δυσαρέσκεια του κόσμου προς την κυβέρνηση και θεωρεί ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι προς όφελος του. Μέγα λάθος, το οποίο, μάλιστα, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.

Ο Ανδρουλάκης θεωρείται "καταλληλότερος" για τη θέση του πρωθυπουργού από τους μισούς που δηλώνουν ότι ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρέπει να τον προβληματίσει, όπως επίσης και η επιμονή με το θέμα των υποκλοπών, γιατί πολλές φορές η... ρημάδα η ζωή, έχει ανατροπές, που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει! Ταυτόχρονα, αν θέλει να κερδίσει κάτι από τη "δεξαμενή" των μετριοπαθών ψηφοφόρων, οφείλει να καταθέτει προτάσεις που θα έχουν δίπλα και τον... λογαριασμό. Αλλιώς, θα συνεχίσει να είναι αναξιόπιστος και δεν πρόκειται να αποκτήσει βηματισμό σοβαρού ανταγωνιστή του Μητσοτάκη.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη επιχειρεί εδώ και καιρό να εμφανιστεί ως η μόνη αξιόπιστη, προοδευτική εναλλακτική λύση. Ωστόσο, η στρατηγική του Χαριλάου Τρικούπη πάσχει από μια θεμελιώδη αντίφαση, καθώς θέλει να νικήσει τον Μητσοτάκη, αλλά χρησιμοποιεί εργαλεία μιας περασμένης πολιτικής εποχής. Η εμμονή στην άρνηση και το "όχι σε όλα" για να μην χαρακτηριστεί "ουρά" του Μητσοτάκη, έχει εγκλωβίσει τον Ανδρουλάκη στην υιοθέτηση της στρατηγικής που βασίζεται αποκλειστικά στην καταγγελία. 

Το ΠΑΣΟΚ, αντί να καταθέτει ρηξικέλευθες, κοστολογημένες προτάσεις που θα αναγκάζουν την κυβέρνηση σε υποχώρηση, συχνά εγκλωβίζεται σε μια στείρα άρνηση, όπως συνέβη σε εμβληματικά νομοσχέδια για τα μη κρατικά πανεπιστήμια ή την επιστολική ψήφο. Η τακτική αυτή αποξενώνει το κρίσιμο, μετριοπαθές Κέντρο, το οποίο απεχθάνεται τον τυφλό κομματικό δογματισμό.

Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρουλάκης δεν έχει κάτι που να.. ακτινοβολεί και να παραπέμπει σε κυβερνησιμότητα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι για να "κοντύνεις" έναν πρωθυπουργό, πρέπει να πείσεις την κοινωνία ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος πρωθυπουργός στη θέση του. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δίνει την εντύπωση ενός έντιμου, πλην όμως εσωστρεφούς διαχειριστή του κόμματος του, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα χτυπητό έλλειμμα μιας ξεκάθαρης και σοβαρής αφήγησης για το μέλλον της χώρας.

Πάμε και ένα βήμα παραπέρα. Η ρητορική του για το κοινωνικό κράτος και την παιδεία ακούγεται αναχρονιστική και παραπέμπει στις εποχές των δανεικών του Ανδρέα Παπανδρέου, οι οποίες έχουν περάσει οριστικά στο παρελθόν. Δηλαδή, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να φέρει αναλογικά τη δεκαετία του ΄80 στη σημερινή εποχή, όπου τα πράγματα δεν έχουν απλά αλλάξει, αλλά έχουν ανατραπεί.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ενσωματώσει τα σύγχρονα δεδομένα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της τεχνολογικής επανάστασης. Εν ολίγοις κινείται με τον... αραμπά και με μεθόδους πολιτικού... χαβαλέ που παραπέμπουν σε περασμένες δεκαετίες. Και επειδή δεν μπορεί να πιάσει ούτε στο ελάχιστο τα στάνταρντς του "επιτελικού κράτους", απλά περιορίζεται στην ειρωνεία. Όμως, αυτή η ειρωνεία είναι ομολογία αποτυχίας στην παρουσίαση αφηγήματος, σχεδίου, κυβερνησιμότητας και καταλληλότητας για την πρωθυπουργία. Αν δεν αλλάξει, θα έχει πρόβλημα. Ιδίως, από τη στιγμή που στο παιχνίδι μπαίνει ενεργά ο Τσίπρας...

Πώς ο Τσίπρας... προετοιμάζεται για νέα "σφαλιάρα" από τον Μητσοτάκη, αλλά ελπίζει στον... Ανδρουλάκη!

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα συμπίπτει με το ντοκιμαντέρ 6 επεισοδίων του ΣΚΑΪ "Στο χιλιοστό", μέσω του οποίου θα ξαναθυμηθούμε όσα βιώσαμε και ελπίζουμε να μάθουν και όσοι δεν έμαθαν από την εφιαλτική εμπειρία της περιόδου 2015-2019.

Ο Τσίπρας με το νέο κόμμα του, απλά θα μας υπενθυμίσει το παρελθόν του. Θέμα αυτοκριτικής δεν τίθεται, καθώς απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό, το οποίο δεν έχει και ιδιαίτερη έφεση στην... κατανόηση τέτοιων... σύνθετων διαδικασιών του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ο ίδιος μπορεί να παραμένει ένας χαρισματικός πολιτικός, αλλά στην περίπτωση του αυτό μεταφράζεται σε "πολιτικός τυχοδιώκτης". Η στρατηγική του στην προσπάθεια ανασύνθεσης της ευρύτερης Αριστεράς και της προσωπικής του επιστροφής προσκρούει σε τοίχο. Αλλά, σε αυτήν τη χώρα, που τα έχουμε δει όλα, πραγματικά μπορεί να μην έχουμε δει τίποτα...

Το βασικό στρατηγικό λάθος του Τσίπρα είναι ότι η δημόσια παρουσία του -μέσα από ινστιτούτα, διεθνείς παρεμβάσεις ή παρασκηνιακές κινήσεις- στερείται μιας βαθιάς και ειλικρινούς αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019. Η κοινωνία, και ιδιαίτερα η μεσαία τάξη, διατηρεί ισχυρά αντανακλαστικά καχυποψίας προς το πρόσωπο του. Όσο ο ίδιος δεν αποδομεί οικειοθελώς τα λάθη του παρελθόντος του, τόσο διευκολύνει τον Μητσοτάκη να ενεργοποιεί το ισχυρότατο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, το οποίο λειτουργεί ως η απόλυτη ασπίδα της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, όταν ο Τσίπρας κατεβαίνει επικεφαλής κόμματος έχοντας τα ίδια "υλικά" που είχε στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να έχει και πολύ μεγάλες προσδοκίες...

Ένα άλλο σοβαρό στοιχείο, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το περιβάλλον του υποτίμησαν συστηματικά το κοινωνικό και οικονομικό έρεισμα του Μητσοτάκη. Πίστεψαν ότι η φθορά της κυβέρνησης θα γινόταν αυτόματα, ως νομοτελειακό αποτέλεσμα των κρίσεων. Αυτή η παθητική αναμονή του "ώριμου φρούτου" αποδείχθηκε καταστροφική. Το 2023, ο κόσμος και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να παραμείνει ο Τσίπρας αρχηγός σε ένα κόμμα που θα έχει χάσει από τη Νέα Δημοκρατία με μικρή διαφορά, τον έστειλε... αδιάβαστο! Το εκλογικό σώμα τον τιμώρησε με ένα ποσοστό που ουδέποτε έχει λάβει κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η προσπάθεια του Τσίπρα να επηρεάσει τις εξελίξεις στην κεντροαριστερά, ακόμη και σήμερα, γίνεται με όρους κομματικών ισορροπιών και όχι με όρους παραγωγής νέας, σύγχρονης πολιτικής σκέψης. Το rebranding είναι ένα... ανέκδοτο, από τη στιγμή που ο ίδιος σε συνέντευξη του στον ΑΝΤ1 δήλωσε ότι θα έπρεπε να κλείσει πρώτος τις τράπεζες το 2015! Ο άνθρωπος δεν έχει στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων και δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των όσων λέει και πολύ περισσότερο των όσων έπραξε.

Ο Τσίπρας θεωρείται κάτι ξεπερασμένο που δεν έχει να προσφέρει στη χώρα, πλην των "αερολογιών" που εκστομίζει με ύφος περισπούδαστου... αφελή! Πάντως, ξέρει ότι σε μία ακόμη εκλογική αναμέτρηση θα υποστεί ήττα από τον Μητσοτάκη, αλλά προσδοκά στη δική του δεύτερη θέση και σε στραβοπάτημα του ΠΑΣΟΚ που ισοδυναμεί με τρίτη θέση. Θέλει να αποδείξει ότι αυτός είναι το "νούμερο 1" στην Κεντροαριστερά και μόνο αυτός μπορεί να ηγηθεί ώστε να νικήσει έναν άλλον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί τον Μητσοτάκη, δεν πρόκειται να τον νικήσει ούτε στα... όνειρα του! Αν ο Ανδρουλάκης κερδίσει τον Τσίπρα, τότε η συνέχεια στην Κεντροαριστερά, προμηνύεται συναρπαστική. Αν συμβεί το αντίστροφο, τότε θα μιλάμε για μια υπέροχη κατάσταση...

Η διπλή... ευγενική "χορηγία" στον Μητσοτάκη

Το κοινό λάθος Ανδρουλάκη και Τσίπρα συνίσταται στο γεγονός ότι "επενδύουν" σε μια προσωποκεντρική εμμονή που έχουν εναντίον του Μητσοτάκη.

Η εμμονή αυτή αποτελεί θανάσιμο πολιτικό λάθος. Τους ενώνει η αντι-Μητσοτακική εμπάθεια, αλλά όμως αυτή δεν τους βοηθά να αθροίσουν ποσοστά. Το ίδιο λάθος διαπράττει και η υπόλοιπη αντιπολίτευση, η οποία κάνει... ό,τι μπορεί, μπας και μπορέσει να προσθέσει κάτι παραπάνω στην αποδόμηση του "συστήματος Μητσοτάκη". Όλοι η... παρέα αυτή, νομίζει ότι αν πλήξει την εικόνα του Πρωθυπουργού, θα καταρρεύσει και η κυβερνητική παράταξη. Πρόκειται για μια βαθιά εσφαλμένη εκτίμηση της κοινωνικής ψυχολογίας.

Οι πολίτες δεν ψηφίζουν τον Μητσοτάκη επειδή τον θεωρούν αλάνθαστο, αλλά επειδή στο δίλημμα ποιος μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα με ασφάλεια στο σύγχρονο, ασταθές περιβάλλον, η απάντηση παραμένει μονοσήμαντη. Για να "κοντύνει" ο Μητσοτάκης, δεν αρκεί η καταγραφή των αποτυχιών του. Δέκα αποτυχίες τη μέρα να έχει, αν οι αντίπαλοι του απλά καταγγέλλουν για να κάνουν θόρυβο, στο τέλος δεν θα πετύχουν τίποτα. Απαιτείται η κατάθεση μιας εναλλακτικής, ρεαλιστικής και ελκυστικής πρότασης εξουσίας, που να πείθει.

Όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης περιορίζεται στο ρόλο του θεσμικού κριτή και ο Αλέξης Τσίπρας στο ρόλο του ιστορικού "εγγυητή" μιας κατακερματισμένης παράταξης, ο Μητσοτάκης -παρά τα δικά του, σοβαρά στρατηγικά σφάλματα- θα συνεχίσει να ορίζει το... γήπεδο και τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Θα του δίνει πάτημα η... ευγενική "χορηγία" των δύο βασικών πολιτικών αντιπάλων του!

Ποιες παγίδες πρέπει να αποφύγουν ΝΔ και Μητσοτάκης μέχρι τις εκλογές

Ο Μητσοτάκης μπορεί να είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, ωστόσο, καταγράφει και μια φθορά, η οποία είναι αξιοσημείωτη και πρέπει να αποτελέσει εργαλείο ενδελεχούς ανάλυσης.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να λάβει υπόψιν του ότι δεν κινδυνεύει από τον Ανδρουλάκη, τον Τσίπρα και τους... λοιπούς συγγενείς, αλλά από την αλαζονεία λόγω έλλειψης αντιπάλου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την ηγεμονία του πάνω στο αφήγημα της πολιτικής σταθερότητας και της τεχνοκρατικής αποτελεσματικότητας και του επιτελικού κράτους. Ωστόσο, μετά από χρόνια στο τιμόνι της χώρας, η στρατηγική του εμφανίζει σοβαρές ρωγμές, τις οποίες οφείλει να διορθώσει άμεσα αν θέλει να αποφύγει μια μη αναστρέψιμη τροχιά φθοράς, που θα του αφαιρέσει εκλογικούς πόντους, αλλά θα τον καταστήσει και πιο ευάλωτο, αν ηγηθεί μιας κυβέρνησης συνεργασίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στον παρόντα μεταβατικό προεκλογικό χρόνο, πρέπει να αποφύγει την παγίδα της μετατροπής του "εκσυγχρονιστικού πατριωτισμού" σε ρουτίνα. Οι μεγάλες θεσμικές τομές δίνουν όλο και συχνότερα τη θέση τους σε νομοθετήματα-"σκούπες" και εμβαλωματικές λύσεις. Η κυβέρνηση δείχνει να αντιδρά στις εξελίξεις παρά να τις διαμορφώνει, γεγονός που θολώνει το μεταρρυθμιστικό της προφίλ.

Από την άλλη πλευρά, ο Μητσοτάκης, οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι... λοιποί "γαλάζιοι" πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψιν τους ότι σε μια εποχή αβεβαιότητας λόγω της ακρίβειας και της επιδείνωσης της κατάστασης των νοικοκυριών, δεν μπορεί να υπάρχει στο ελάχιστο η ψευδαίσθηση της "λευκής επιταγής" της εξουσίας. Η απουσία ενός ενιαίου, ισχυρού αντιπολιτευτικού πόλου μπορεί να οδηγήσει το Μέγαρο Μαξίμου και την κυβέρνηση σε μια επικίνδυνη αλαζονεία, η οποία να μη μαζεύεται. Η τάση να υποτιμώνται οι κοινωνικές αντιδράσεις -από το μέτωπο της ακρίβειας μέχρι τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και την υγεία- δημιουργεί την αίσθηση μιας κυβέρνησης που νομοθετεί σε αποστειρωμένο περιβάλλον.

Με βάση τα προαναφερόμενα, ο Μητσοτάκης οφείλει να επαναφέρει την πολιτική του στο πεδίο της μικροοικονομίας. Δηλαδή, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα και η αναβάθμιση της οικονομίας, πρέπει να έχουν πιο έντονο αποτύπωμα στη μέση ελληνική οικογένεια. Η μακροοικονομική επιτυχία (αναβαθμίσεις, πλεονάσματα, επενδύσεις, παροχές) δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ευημερία για τη μέση ελληνική οικογένεια που πλήττεται από τον πληθωρισμό. Θα χρειαστούν και κάποιες συγκρούσεις με τα ολιγοπώλια στην αγορά, ξεκάθαρη πρόθεση για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και κυρίως, ανανέωση του κυβερνητικού προσωπικού. Γιατί, κακά τα ψέματα, κάποιοι δείχνουν ότι... βαριούνται, άλλοι θεωρούν ότι μόνο και μόνο με το... όνομα πρέπει να κατέχουν μια κυβερνητική καρέκλα και άλλοι εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και αυταρέσκειας! Ο Μητσοτάκης πρέπει να έχει υπόψιν του ότι των φρονίμων τα παιδιά, πριν την κάλπη προνοούν... 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις