Ο Λευκός Οίκος παράρτημα του Κρεμλίνου;

«Κάντε τη Ρωσία μεγάλη ξανά». Αυτός είναι ο τίτλος του φακέλου που δημοσιεύτηκε στο ένθετο του Σαββατοκύριακου της πολωνικής εφημερίδας Gazeta Wyborcza, συνοψίζοντας τις πολλαπλές αποδείξεις συμπαιγνίας που είναι γνωστές μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και της Ρωσίας του Πούτιν. 

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Για να αναφέρουμε μόνο μερικά: ήδη από το 1987, κατά την επιστροφή του από μια πρόσκληση στη Μόσχα για να συζητήσει την κατασκευή ενός εκατονταώροφου Πύργου Τραμπ, ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου εξέπληξε τον πολιτικό κόσμο πληρώνοντας για μια σελίδα πολιτικής διαφήμισης 94.800 δολαρίων στις τρεις κύριες εθνικές εφημερίδες των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο κτηματομεσίτης στο σχετικό άρθρο του, είπε όλα τα άσχημα πράγματα που σκέφτηκε για το NATO.

Τώρα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, φαίνεται να είναι στα πρόθυρα να επιτεθεί στρατιωτικά σε έναν από τους πιο πιστούς συμμάχους του, τη Δανία, γνωρίζοντας καλά ότι αυτό θα σήμαινε το τέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Μήπως τελικά, από χρόνια αυτή είναι μια βασική επιδίωξή του, την οποίαν κάποιοι τον βοήθησαν σήμερα να φτάσει στο σημείο της υλοποίησής της; Γιατί όχι, θα ήταν μια απάντηση προσεκτικά διατυπωμένη. 

Στη δεκαετία του 1990, όταν οι διάφορες εταιρείες του είχαν συσσωρεύσει χρέη άνω των 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε 72 αμερικανικές τράπεζες, ο Τραμπ διασώθηκε ως εκ θαύματος από την Bayrock Group, με επικεφαλής δύο Ρώσους, τον Φέλιξ Σάτερ και τον Τεβφίκ Αρίφ. Ήταν αυτοί που χρηματοδότησαν την κατασκευή του 46όροφου ξενοδοχείου Trump SoHo στη Νέα Υόρκη. Ήταν ένας άλλος Ρώσος, ο ολιγάρχης Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, που «βοήθησε» τον Τραμπ αγοράζοντας το σπίτι του στο Παλμ Μπιτς για 95 εκατομμύρια δολάρια, το οποίο μόλις είχε αγοράστει για 41 εκατομμύρια δολάρια.    

Οι γιοι του Ντόναλντ Τραμπ δεν το έκρυψαν. Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Ντόναλντ Τζούνιορ, ο μεγαλύτερος γιος του προέδρου, δήλωσε σε ένα συνέδριο προγραμματιστών στη Νέα Υόρκη: «.....Ένα σημαντικό μέρος των επενδυτών και των πελατών του Οργανισμού Τραμπ είναι Ρούσοι. Λαμβάνουμε σημαντικές χρηματοοικονομικές ροές από τη Ρωσία.

Και, το 2014, ο νεότερος, ο Έρικ, όταν ρωτήθηκε για τη χρηματοδότηση των γηπέδων γκολφ, που φυτεύτηκαν παντού από την οικογενειακή επιχείρηση, εξήγησε: «Τα κεφάλαια σίγουρα δεν προέρχονται από αμερικανικές τράπεζες. Παίρνουμε όλα όσα χρειαζόμαστε από τη Ρωσία....».

«Είναι ηλίου φαεινότερο», τονίζει ο Σεργκέϊ Ζιρνόφ, πρώην πράκτορας της KGB, ότι ένα ρωσικό δίκτυο επιρροής περιβάλλει τον Αμερικανό πρόεδρο, όχι χωρίς γεωπολιτικές συνέπειες. 

Από την προεκλογική εκστρατεία του 2016 και μετά, οι ομάδες του Τραμπ ήταν γεμάτες με τύπους σαφώς διεφθαρμένους από τη Ρωσία: ο Πολ Μάναφορτ, ο οποίος θα γινόταν διευθυντής της εκστρατείας του Τραμπ, είχε εργαστεί στο παρελθόν για τον δισεκατομμυριούχο Όλεγκ Ντεριπάσκα, «βασιλιά του αλουμινίου». Ο Μάικλ Καπούτο, πριν αναλάβει την προεδρική εκστρατεία του Τραμπ στη Νέα Υόρκη, είχε στρατολογηθεί από τη ρωσική εταιρεία Gazprom προκειμένου να «βελτιώσει την εικόνα του Βλαντιμίρ Πούτιν στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ο Μάικλ Φλιν, ο οποίος υπηρέτησε ως σύμβουλος εθνικής ασφάλειας στην ομάδα του Τραμπ κατά την πρώτη του θητεία, παραδέχτηκε ότι είπε ψέματα στο FBI για τους δεσμούς του με τη Ρωσία.

«...Υπό τις κυβερνήσεις του Κένεντι, του Νίξον, του Ρίγκαν, του Μπους ή του Κλίντον, όποιος υποστήριζε ανοιχτά μια εχθρική δύναμη θα είχε προκαλέσει σκάνδαλο. Αλλά τα δύο υπουργικά συμβούλια του Τραμπ έχουν αρκετά τέτοια άτομα που θα μπορούσατε να γεμίσετε ένα λεωφορείο..., γράφει ο Πολωνός δημοσιογράφος Artur Wlodarski. Πριν από μισό αιώνα, οι ψυχολόγοι του Κρεμλίνου προσδιόρισαν με ακρίβεια το προφίλ του Τραμπ. Ο ναρκισσισμός του, η απληστία του, το γούστο του για τις γυναίκες και τα κομπλιμέντα ήταν σαν τα πλήκτρα ενός πιάνου. Ωστόσο, ο Πούτιν έχει αποδειχθεί βιρτουόζος.....».

Ως φαίνεται όμως, η ρωσική επιρροή δίνει και άλλες ιδέες στον Αμερικανό πρόεδρο, όχι συμβατές με την αμερικανική δημοκρατία.

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Μινεσότα μετά το θάνατο δύο ανθρώπων που προκλήθηκαν από ανθρώπους της μεταναστευτικής αστυνομίας ICE, προκαλούν ερωτηματικά και προβληματισμούς, που για την ώρα δεν διευκολύνουν την αντιμετώπιση μιας εκρυθμης κατάστασης.   

«Μας έχουν πουλήσει αυτό το ICE (Immigration and Customs Enforcement), πιθανώς με την υποστήριξη της Εθνικής Φρουράς, ως δύναμη για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης», γράφει η Anne Applebaum στο The Atlantic, αλλά «αυτές οι δυνάμεις αναδιαμορφώνουν τη δημοκρατία και μας επηρεάζει όλους». Βαριά οπλισμένοι, συχνά μασκοφόροι, αυτοί οι αξιωματικοί φαίνεται να απολαμβάνουν μια ανησυχητική ατιμωρησία. Τι σκαρώνει ο Τραμπ; Τι ετοιμάζει; «Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί το ICE και την Εθνική Φρουρά για να προβάλει τη δύναμή της, για να αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς όρια, ως ένδειξη αψηφώντας τους νόμους. Το έχουμε δει ποτέ αυτό στις Ηνωμένες Πολιτείες; διαμαρτύρεται η Αμερικανίδα δοκιμιογράφος.        

«....Η Αμερική αντιμετωπίζει σοβαρότατες πολιτική πολιτισμική και ηθική κρίση»,. Έγραψε στο «The Atlantic», ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας και πρώην αρθρογράφος των ΝΥΤ, David Brooks.

Συνέχισε δε, τονίζοντας ότι «....η παλιά διεθνής τάξη βασιζόταν σε ένα ολόκληρο σύστημα ορίων». Κώδικες ευγένειας, αλλά και ένας τρόπος σεβασμού της αλήθειας, κανόνες αυτοπεριορισμού, προσκόλληση στο διάλογο, πίστη στους θεσμούς» κατέστησαν δυνατή τόσο τη «λειτουργία των δημοκρατιών» όσο και τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των εθνών. «Αυτή η τάξη και αυτά τα όρια έχουν πλέον καταστραφεί», πιστεύει. Τόσο στη δεξιά όσο και στην αριστερά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι το είδαν αυτό ως μια «τεράστια υποκρισία, σχεδιασμένη για να καλύψει την όρεξη των ελίτ για κυριαρχία».

Και «τώρα ζούμε σε μια εποχή καθαρής θέλησης για εξουσία», συνεχίζει. Η Αμερική του Τραμπ ενώθηκε με την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, τη Ρωσία του Πούτιν, την Τουρκία του Ερντογάν. Όπως λέει ο Stephen Miller, «Ο πραγματικός κόσμος είναι βάναυσος, κυβερνάται με τη βία». Αν ο Τραμπ θέλει κάτι, το αρπάζει. «Ο παλιός κόσμος (Μπάιντεν, Στάρμερ, Μακρόν) φαίνεται αξιολύπητος», προσθέτει ο σύμβουλος Εσωτερικής Ασφάλειας. Πώς μπορούν οι μετριοπαθείς να αντισταθούν σε ένα ρεύμα που φαίνεται ακαταμάχητο, αλλά φέρνει πολέμους; Υπάρχουν δύο πειρασμοί μπροστά μας», συνεχίζει ο Μπρουκς. Μπορούμε, φυσικά, να αυταπατώμαστε πείθοντας τους εαυτούς μας για τη δική μας ηθική ανωτερότητα, αλλά αυτό θα μας καταδικάσει στην ανικανότητα των όμορφων ψυχών. Ή, αντίθετα, προσπαθήστε να προσαρμοστείτε σε αυτή τη «νέα πραγματικότητα.».    

Για το σκοπό αυτό, υποστηρίζει έναν μαχητικό κεντρισμό: οι μετριοπαθείς, έγραψε, έπρεπε να «γίνουν άμετρα μετριοπαθείς». Τα «παιδιά του φωτός» πρέπει να απαρνηθούν την αφέλεια τους. Και να προετοιμαστούμε για την ανοικοδόμηση «μιας υποφερτής τάξης», γιατί αυτό είναι  που αναζητούν οι άνθρωποι μετά τις «χειρότερες περιόδους ιστορικής αγριότητας».

Και όποιος θέλει ας καταλάβει, τι εννοεί ο συγγραφέας.

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις