Γιορτή της Μητέρας: Η ιστορία της από την Αρχαία Ελλάδα έως σήμερα
Πώς καθιερώθηκε και γιατί γιορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου
Το ποίημα της Κυριακής: H πόλη που δεν έζησες
Σ’ εκείνη την πόλη που δεν θυμάσαι πια μα που σε θυμάται ακόμη, περπάτησες βιαστικά ένα δειλινό χωρίς να κοιτάξεις τα παράθυρα. Ήταν κλειστά, έτ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ο πληθωρισμός
Σαν κλέφτης δίχως πρόσωπο, με νύχτα τριγυρνά, στου κόσμου τα πορτοφόλια αθόρυβα χτυπά. Δεν σπάει πόρτες, δε φωνάζει σαν το ληστή, μα κλέβει απ’ το...
Το ποίημα της Κυριακής: Το Άγιο Πάσχα
Στων κεριών το άγιο φως σιγοκαίει η ελπίδα, κι ο ουρανός σκύβει γλυκός στην άδολη πατρίδα. Καμπάνες στέλνουν τη φωνή σε γη και σε ουράνια, κι ...
To ποίημα της Κυριακής: Η Συνήθεια της Αγάπης
Σε γνώρισα ένα απόγευμα απλό, χωρίς μουσικές και υπερβολές— σε μια στάση λεωφορείου, με τον ήλιο να πέφτει λοξά στα μάτια σου. Κρατούσες μια σακ...
Το ποίημα της Κυριακής: Οι ήρωες του 1821
Στης λευτεριάς το κάλεσμα, σηκώθηκε η φωτιά, κι οι σκλάβοι γίναν άνεμος, που σπάει τη σκλαβιά. Με όρκο γράψαν τη ζωή σε πέτρα και σπαθιά, φωνάζ...
Το ποίημα της Κυριακής: Ανοιξιάτικη Αγάπη
Στων δέντρων τις καινούριες φυλλωσιές γεννήθηκε το γέλιο σου σαν φως, κι ο άνεμος μοσχοβολάει ελπίδα κάθε φορά που λες το όνομά μου. Τα χέρια σο...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάρτης
Μάρτης μ’ ήλιο και βροχή, πότε γελά πότε θυμώνει, μια κλαίει σαν το χειμώνα, μια σαν άνοιξη ζυμώνει. Φέρνει χιόνι στο βουνό και λουλούδι στο περβόλι...
Το ποίημα της Κυριακής: Ελλάδα μου
Ελλάδα, φως που ξημερώνει στο μάρμαρο, ανάσα θάλασσας σε πέτρα αρχαία, στο βλέμμα σου χωράει το αιώνιο κι ο χρόνος γονατίζει μπρος στη γαλήνη σου. ...
Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη
Δεν είναι λέξη η αγάπη· είναι ρωγμή στο φως, μια σιωπή που ξέρει το όνομά σου πριν το προφέρεις. Έρχεται χωρίς θόρυβο, σαν νύχτα που δεν φοβίζε...
Το ποίημα της Κυριακής: Ιανουάριος
Κρύο που δεν εξηγείται μόνο με τον καιρό. Τα πρωινά είναι πιο βαριά, σαν να κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν πέρσι. Τα δέντρα δεν ζητούν τίποτα. Στέκ...
Το ποίημα της Κυριακής: Της θαλπωρής οι μέρες
Στου Δεκέμβρη το παράθυρο ανάβει πάλι μικρό φως κι ό,τι μας λύγισε τον χρόνο γίνεται ψίθυρος γλυκός. Στο τραπέζι το στρωμένο αχνίζουν μνήμες π...