Το ποίημα της Κυριακής: Αύγουστος

Στα άσπρα ξωκλήσια ανάβει το καντήλι, μοσχοβολούν βασιλικός κι αγιασμός· γυναίκες ψάλλουν με φωνή γλυκιά, 

σαν να τις οδηγεί ο ίδιος ο ουρανός.

Δεκαπεντάγουστου οι · καμπάνες ταξιδεύουν από βουνό σε θάλασσα βαθιά,

κι η Παναγιά, μητέρα των ανθρώπων, απλώνει σκέπη πάνω στα χωριά.

Στα πανηγύρια στρώνεται το τραπέζι, ψωμί, κρασί, ελιές και ευλογιά· χορεύουν οι γέροντες, γελούν τα εγγόνια,

κι η μνήμη γίνεται κοινή φωτιά.

Το φεγγάρι αργυρώνει τα σοκάκια, 

και το βιολί λαλεί παλιούς σκοπούς· 

η πέτρα, η ελιά, το κύμα και το χώμα κρατούν των προγόνων τους παλμούς.

Αύγουστε, μήνα της γλυκιάς πληρότητας, 

της πίστης, του καρπού και της δροσιάς, 

φύλαγε πάντα της Ελλάδας την ψυχή, στο φως της Παναγιάς και της ελιάς.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις