Το ποίημα της Κυριακής: Ο Ιούλιος

Ο Ιούλης ήρθε ξυπόλυτος 

με στάχυ στο χρυσό του χέρι,

κι άναψε ο ήλιος στις κορφές

του τόπου το θερισμένο αστέρι.

Με δρεπανιές και με τραγούδια

ξυπνάει ο κάμπος από νωρίς,

κι ο ιδρώτας γίνεται στεφάνι

στο μέτωπο της καρπερής γης 

Στις αυλές μοσχοβολούν βασιλικοί,

οι γλάστρες πίνουν το λιοπύρι,

κι από τα αλώνια ως τα βουνά

στήνεται μεγάλο πανηγύρι 

Τα τζιτζίκια γίνονται ψάλτες

στο μεσημέρι το καυτό,

κι οι γριές στην πόρτα ιστορούνε

παραμύθι παλιό κι αληθινό.

Της Αγίας Μαρίνας η γιορτή 

φέρνει βιολιά και λαουτιές,

χορεύουν νέοι και γερόντοι

μες στις πλατείες τις παλιές.

Κι ο προφήτης Ηλίας στις κορυφές

ανάβει πίστη και φωτιά,

εκεί που χτίζουν τα ξωκλήσια

για να αγναντεύουν μακριά.

Ο Ιούλης είναι μήνας μόχθου,

μα είναι κι ευχή, ψωμί και φως·

κρατάει το καλοκαίρι ολόκληρο

δώρο που έστειλε ο Θεός .

Κι όταν το δειλινό απλώνει

πορφύρα πάνω στη σποριά,

οι άνθρωποι λένε: «Δόξα να 'χει,

μας έθρεψε άλλη μια χρονιά».

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις