Στης λευτεριάς το κάλεσμα,
σηκώθηκε η φωτιά,
κι οι σκλάβοι γίναν άνεμος, που σπάει τη σκλαβιά.
Με όρκο γράψαν τη ζωή
σε πέτρα και σπαθιά,
φωνάζοντας στον ουρανό: «Εμπρός για λευτεριά!»
Στου Μοριά τα χώματα αντήχησε κραυγή,
κι απ’ τη Ρούμελη ως τα νησιά
γεννήθηκε αυγή.
Με αίμα βάψανε τη γη,
με πίστη στην ψυχή,
για να ανθίσει ελεύθερη ξανά η ελληνική γη.
Κι ήρωες στάθηκαν ψηλά, σαν φλόγες στα βουνά,
με βλέμμα που δεν λύγιζε μπροστά σε σκοτεινά.
Για μια πατρίδα ζωντανή, για όνειρα ιερά,
χαρίσανε τη λευτεριά
με θάνατο, βαριά.
Κι αν πόνος σκέπασε τη γη και δάκρυ τη ματιά,
γεννήθηκε απ’ τις στάχτες φως, ελπίδα και χαρά.
Η μνήμη τους αιώνια
θα λάμπει δυνατά,
σαν ύμνος που μας οδηγεί σε νέα λευτεριά.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος