Το ποίημα της Κυριακής: Τα φώτα των διαμερισμάτων

Στην πολυκατοικία της οδού Αχαρνών

ο τρίτος όροφος μυρίζει λάδι και χλωρίνη.

Η κυρία Ελένη τινάζει το τραπεζομάντιλο

στις επτά και τέταρτο ακριβώς·

κάτω περνά το λεωφορείο,

πάνω ουρλιάζει ένας σωλήνας θέρμανσης.

Ο Μανώλης δουλεύει σε συνεργείο.

Τα νύχια του έχουν μέσα τους

μαύρες γραμμές από γράσο

που δεν βγαίνουν ούτε Κυριακή.

Στο ψυγείο του

ένα κομμάτι τυρί,

δυο ντομάτες,

κι ένας λογαριασμός της ΔΕΗ

διπλωμένος στα τέσσερα.

Το παιδί του απέναντι διαβάζει Ιστορία.

Ακούγεται να λέει δυνατά:

«Η επανάσταση άρχισε…»

και σταματά εκεί.

Η μάνα του μιλά στο τηλέφωνο

για το νοίκι που ανέβηκε πάλι.

Στο τραπέζι

το ψωμί κόβεται προσεκτικά,

σαν να μετριέται.

Στην πλατεία

τρεις συνταξιούχοι παίζουν τάβλι.

Οι κινήσεις τους αργές,

σχεδόν τελετουργικές.

Δεν μιλούν για όνειρα.

Μιλούν για φάρμακα,

για το γόνατο,

για έναν φίλο που πέθανε τον χειμώνα.

Κι όμως,

κάθε βράδυ,

όταν τα φώτα των διαμερισμάτων ανάβουν

ένα ένα,

η πόλη μοιάζει να επιμένει.

Όχι με θριάμβους.

Όχι με σημαίες.

Μόνο με ανθρώπους

που ξυπνούν ξανά το πρωί

και βάζουν νερό να βράσει.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις