Στων κεριών το άγιο φως
σιγοκαίει η ελπίδα,
κι ο ουρανός σκύβει γλυκός
στην άδολη πατρίδα.
Καμπάνες στέλνουν τη φωνή
σε γη και σε ουράνια,
κι η Ανάσταση γεννά ζωή
μες στ’ άγια της λιβάνια.
«Χριστός Ανέστη» αντηχεί
σε χείλη και σε στήθη,
κι η νύχτα γίνεται αυγή
χωρίς πια δάκρυ, λύπη.
Ο τάφος άδειος, φωτεινός,
το θαύμα έχει γίνει,
κι ο άνθρωπος ξανά ζωντανός
στην πίστη του γαλήνη.
Άγιο Πάσχα, γιορτή λαμπρή,
της αγάπης αναπνοή,
που δείχνεις πως μες στο σκοτάδι
γεννιέται φως και προσευχή.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος