Το ποίημα της Κυριακής: Όταν φεύγουν οι νέοι

Βαριά η σιωπή όταν φεύγουν οι νέοι·

σαν άνοιξη που κόπηκε πριν ανθίσει.

Τα όνειρα μένουν άστρωτα κρεβάτια,

και οι δρόμοι θυμούνται βήματα που δεν θα ξανάρθουν.

Μάτια γεμάτα αύριο σβήνουν νωρίς,

φωνές που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.

Στις τσέπες τους έμειναν μικρά θαύματα,

ένα γέλιο, ένα σχέδιο, ένα «θα».

Κλαίει ο χρόνος που δεν τους έμαθε ρυτίδες,

κλαίει η ζωή που τους χρωστούσε χρόνια.

Κι εμείς μετράμε απουσίες αντί για ηλικίες,

κρατώντας το φως τους σαν πληγή και μνήμη μαζί.

Γιατί όταν χάνονται οι νέοι άνθρωποι,

δεν πεθαίνουν μόνο σώματα·

θάβεται κι ένα κομμάτι μέλλοντος,

κι ο κόσμος μικραίνει λίγο ακόμη.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις