Ο ήλιος στέκει αλύγιστος,

σαν πυρωμένο νόμισμα στον ουρανό,

κι η πόλη ανασαίνει δύσκολα

κάτω απ’ το βάρος της ζέστης.

Οι δρόμοι λιώνουν στη σιωπή,

τα φύλλα κρέμονται ακίνητα,

κι ένα τζιτζίκι επιμένει

να τραγουδά το μεσημέρι.

Μα κάπου, πίσω απ’ τις κουρτίνες,

ένα ποτήρι νερό δροσίζει τη στιγμή,

κι ο άνεμος, όταν θυμηθεί να έρθει,

φέρνει μαζί του την υπόσχεση

πως κι αυτός ο καύσωνας θα περάσει.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος