Αντίο, Αύγουστε,
με τα βράδια σου τα ζεστά,
με θάλασσες που κράτησαν
τον ήλιο στην καρδιά.
Φεύγεις σιγά, σαν όνειρο,
με άμμο στα παπούτσια,
αφήνεις πίσω σου σιωπές
μυρωδιές από γιασεμιά.
Τα φώτα λιγοστεύουν πια,
η νύχτα μεγαλώνει,
το καλοκαίρι ολόκληρο
στο βλέμμα μας τελειώνει.
Μα μη λυπάσαι, Αύγουστε·
ό,τι αγαπάμε μένει.
Σαν ένα αστέρι μακρινό
στη μνήμη ανασαίνει.
Κι όταν του χρόνου ξαναρθεις
θα σε προσμενω πάλι
με ανοιχτή αγκάλη
και μια καρδιά πιο μεγάλη.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος