Βαρύς ο φθινοπωρινός ουρανός,
σαν την ψυχή που ξέχασε να ελπίζει.
Τα φύλλα πέφτουν ένα ένα,
σαν όνειρα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.
Η βροχή χτυπάει τα τζάμια
κι ο άνεμος σέρνει παλιές αναμνήσεις.
Στους άδειους δρόμους περπατά η μοναξιά,
με βήματα αργά, σχεδόν αθόρυβα.
Κι εγώ, μέσα σε μια κούπα κρύο καφέ,
ψάχνω εκείνο το χθες που δεν γυρίζει.
Γιατί το φθινόπωρο δεν είναι μόνο εποχή·
είναι όλα όσα χάσαμε
και δεν βρήκαμε ποτέ το κουράγιο να αποχαιρετήσουμε
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος