Στης νύχτας την απόλυτη σιωπή,
παγώνει ο χρόνος κι η ψυχή.
Τα όνειρα ντύθηκαν στα λευκά,
κι η μοναξιά κοιτάζει μακριά.
Παγωνιά δεν είναι μόνο το κρύο,
ούτε ο άνεμος που φυσάει σα θηρίο
Είναι δυο χέρια που δεν αγκαλιάζουν,
δυο μάτια που πια δεν κοιτάζουν.
Είναι οι λέξεις που έμειναν κρυφές,
οι αγάπες που έγιναν σιωπές,
ένα «σ' αγαπώ» που δεν ειπώθηκε ποτές,
κι ένα αντίο που πονάει ακόμη και χθες.
Μα κάπου βαθιά, πίσω απ' τον πάγο,
κρατά η καρδιά έναν μικρό φάρο.
Γιατί κι αν ο χειμώνας κρατάει πολύ,
πάντα περιμένει η άνοιξη να φανεί
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος