Το ποίημα της Κυριακής: Θρήνος στη Βενεζουέλα

Μαύρο σκοτάδι σκέπασε τη γη,

κι έγινε ο ήλιος άφωνη κραυγή.

Ο Εγκέλαδος με μανία φοβερή,

σκόρπισε δάκρυ, θάνατο, σιωπή.

Ράγισαν σπίτια, ράγισαν καρδιές,

χάθηκαν γέλια, χάθηκαν ζωές.

Μείναν παιχνίδια μες στη χαλασιά

να περιμένουν μάταια παιδιά.

Μάνα που φώναζε για την κόρη το γιο 

σφίγγει στο στήθος μόνο καημό 

Πατέρας σκάβει μ' αίμα και λυγμό,

γυρεύοντας του παιδιού τον γυρισμό.

Κάθε λιθάρι κρύβει μια ευχή,

κάθε συντρίμμι μια σβησμένη ζωή.

Κάθε σιωπή κι ένας βαθύς καημός,

κάθε ανάσα κι ένας στεναγμός.

Βενεζουέλα, γη βασανισμένη,

με δάκρυ, αίμα και ψυχή χαμένη.

Μα όσοι κοιμούνται κάτω απ' τη σιωπή,

θα ζουν αιώνια στην ανθρώπινη ψυχή.

Κι όταν θ' ανθίσει ξανά η λευκή αυγή,

θα λείπουν πρόσωπα από κάθε γη.

Μα θα τους στέλνει κάθε προσευχή,

ένα «ποτέ δεν θα χαθείτε» ως το πρωί.

Αιωνία η μνήμη των θυμάτων.

Δύναμη στους ανθρώπους που παλεύουν μέσα στον ανείπωτο πόνο.

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις