Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη

Στην άκρη του ναού, με κεριά που τρεμοσβήνουν,

η σκιά σου γυρεύει τη δική μου.

Ο έρωτας στάζει σαν δάκρυ απ’ τα βιτρώ,

βαθύς, αιώνιος, μα ντυμένος σιωπή.

Τα χείλη σου μοιάζουν με ρόδο ματωμένο,

φυτεμένο στη νύχτα, με αγκάθια από πόθο.

Κι εγώ, σαν ικέτης σε πέτρινο άγαλμα,

πίνω απ’ το βλέμμα σου σκοτάδι και φως.

Αγάπη – βωμός και κατάρα συνάμα,

σμίγει τις ψυχές μας με δακτύλιο θανάτου.

Κι όμως, απ’ τον τάφο της κάθε αυγής,

ανασταίνεται η λαχτάρα να σε κρατώ

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις