Γιατί η αντιπολίτευση χάνει την μπάλα και πάει με τη λάθος πλευρά της ιστορίας στα εθνικά θέματα

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας την έχει... καταδικάσει ιστορικά, να ζει στο σταυροδρόμι των μεγαλύτερων παγκόσμιων γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών.

Σε μια εποχή όπου η διεθνής ασφάλεια κλυδωνίζεται από αναθεωρητικές δυνάμεις, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν αποτελεί πεδίο για εγχώρια λαϊκιστική κατανάλωση, αλλά ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Παρά την προφανή αυτή πραγματικότητα, εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου εξακολουθεί να επιβιώνει ένα ιδιότυπο τόξο δυνάμεων που, με διαφορετικές αφετηρίες αλλά ταυτόσημη ρητορική.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε μικρό, μεγάλο ή πολύ μεγάλο βαθμό, υπονομεύουν συστηματικά τους παραδοσιακούς πυλώνες της ελληνικής διπλωματίας, που δεν είναι άλλοι, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό όταν η άρνηση της Δύσης συνοδεύεται από μια ανεξήγητη, σχεδόν εμμονική, ανοχή —αν όχι απροκάλυπτη συμπάθεια— προς αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ρωσία, ή προς περιφερειακούς "ταραχοποιούς" , όπως η Τουρκία.

Ο κόσμος του σήμερα δεν συγχωρεί λάθη. Οι θεωρίες περί "ουδετερότητας" , οι φιλορωσικές φαντασιώσεις και ο "τυφλός" αντιαμερικανισμός που ευαγγελίζονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ο σύντομος δρόμος προς την εθνική συρρίκνωση. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, όχι από γεωγραφική σύμπτωση, αλλά από συνειδητή, αξιακή και στρατηγική επιλογή. Και όσο η Νέα Δημοκρατία κρατά το τιμόνι της χώρας, η θέση της Ελλάδας στον κόσμο θα παραμένει ισχυρή, περήφανη και απρόσβλητη από κάθε απειλή.

Ο "φιλορωσισμός" και ο "φιλοΕρντογανισμός"

Το πιο εντυπωσιακό και συνάμα επικίνδυνο στοιχείο της ρητορικής των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι η γεωπολιτική τους... τύφλωση απέναντι στη Ρωσία και την Τουρκία.

Από τη μία πλευρά, η Ελληνική Λύση και η Νίκη δεν έκρυψαν ποτέ τα φιλορωσικά τους αισθήματα, επενδύοντας στο αφήγημα του "ξανθού γένους" και των κοινών ορθόδοξων δεσμών. Ακόμη και μετά την απροκάλυπτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η στάση τους παρέμεινε διφορούμενη. Αντί να καταδικάσουν τον αναθεωρητισμό της Μόσχας, επέκριναν τις κυρώσεις της Ε.Ε., υποστηρίζοντας ότι πλήττουν την ελληνική οικονομία.

Από την άλλη πλευρά, η αριστερή πτέρυγα, δηλαδή η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜεΡΑ 25 και η Νέα Αριστερά έχουν υιοθετήσει τη θεωρία των "ίσων αποστάσεων" για την Ελλάδα, βαφτίζοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μια "σύγκρουση ιμπεριαλιστών" (ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας), ξεπλένοντας έτσι στην πράξη τον επιτιθέμενο. Επιπλέον, δεν είναι και τόσο... ζεστά σε σχέση με την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων και δείχνουν ότι ενώνονται με την Άγκυρα, μέσω... περίεργων υπόγειων διαδρομών.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή τη στάση; Πίσω από τα παχιά λόγια περί "πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και ειρήνης" , κρύβεται μια βαθιά εθνική αυταπάτη και σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιοτελή πολιτικά κίνητρα. Ορισμένοι αναζητούν χρηματοδοτήσεις ή πολιτική στήριξη από εξωτερικά κέντρα, ενώ άλλοι απλώς χαϊδεύουν τα αυτιά ενός ακροατηρίου που έχει γαλουχηθεί με θεωρίες συνωμοσίας.

Πώς η αντιπολίτευση "αβαντάρει" την Τουρκία

Το πιο εξωφρενικό για τα εθνικά συμφέροντα είναι το γεγονός ότι η αποδυνάμωση της φιλοδυτικής εικόνα της χώρας, αντικειμενικά ευνοεί την Τουρκία.

Όταν αυτά τα κόμματα ζητούν την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ ή τη διακοπή των αμυντικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, ουσιαστικά εισηγούνται τον γεωπολιτικό ευνουχισμό της χώρας. Μια Ελλάδα απομονωμένη από τους συμμάχους της, χωρίς τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, θα αποτελούσε εύκολη λεία για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η Άγκυρα επιθυμεί μια Ελλάδα αδύναμη, χωρίς στηρίγματα, ώστε να μπορεί να επιβάλει τη στρατηγική της "Γαλάζιας Πατρίδας". Συνεπώς, η στάση αυτών των κομμάτων, συνειδητά ή ασυνείδητα, εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του Ερντογάν.

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις