Μάρτης μ’ ήλιο και βροχή, πότε γελά πότε θυμώνει,
μια κλαίει σαν το χειμώνα, μια σαν άνοιξη ζυμώνει.
Φέρνει χιόνι στο βουνό και λουλούδι στο περβόλι,
κι έχει δυο και τρεις καιρούς μέσα στου καιρού το βόλι.
Μάρτη, Μάρτη μου καλέ, με τα άσπρα τα βραχιόλια,
να μην κάψει ο ήλιος μας, να μη μας μαυρίσουν όλα
Στου Μάρτη το καπρίτσιο τ’ άλογο γλιστράει,
μα όποιος σπείρει ελπίδα, για θερισμό θα πάει.
Τ’ Αϊ-Γιωργιού το όνειρο αρχίζει να ζεσταίνει,
κι η γης φοράει κόκκινο, ζωή να περιμένει.
Κι αν θυμώσει και μας βρει με βοριά και χαλασμό,
είν’ ο Μάρτης, που ’χει μέσα του όλο τον καιρό.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος