Ελλάδα, φως που ξημερώνει στο μάρμαρο,
ανάσα θάλασσας σε πέτρα αρχαία,
στο βλέμμα σου χωράει το αιώνιο
κι ο χρόνος γονατίζει μπρος στη γαλήνη σου.
Βουνά που στέκουν σαν προσευχή,
ελαιώνες που ψιθυρίζουν ιστορία,
κι η θάλασσα—μητέρα και μνήμη—
γράφει με κύματα τα ονόματά μας.
Στα νησιά σου ο ήλιος γίνεται τραγούδι,
ασβέστης και γαλάζιο, φτερό και ελπίδα,
κι ένα γιασεμί στο παράθυρο
κρατά τον κόσμο όρθιο.
Ελλάδα, πληγή και θαύμα μαζί,
σταυρός και ανάσταση καθημερινή,
σε κουβαλάμε πατρίδα στην ψυχή,
όπου κι αν πάμε, όπου κι αν χαθούμε.
@ Γιάννης Παρασκευόπουλος