Πόλεμος επί θύραις. Η αρμάδα του Τραμπ βρίσκεται ήδη στον περσικό κόλπο και κυκλώνει το Ιράν από αραβικές χώρες και το Ισραήλ με στόχο το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης.
Το είδος του κτυπήματος για την ώρα είναι βομβαρδισμοί, χωρίς να αποκλείονται και χερσαίες επιχειρήσεις. Δεν στοχεύουν μόνο τις πυρηνικές εγκαταστάσεις και τις βάσεις βαλλιστικών πυραύλων που απειλούν το Ισραήλ αλλά και περιοχές κοντά στα γραφεία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη.
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Το πως αρχίζει ένα πόλεμος είναι γνωστό. Άγνωστο είναι το πως τελειώνει. Για περίπατο προς το Κίεβο ξεκίνησε ο Πούτιν πριν τέσσερα χρόνια και του προέκυψε ένας πόλεμος αιματηρότατος, που συμπλήρωσε ήδη τέσσερα χρόνια, με αμέτρητες απώλειες και από τις δύο πλευρές.
Από την εγκαθίδρυση την επιχείρηση ενός καθεστώτος τύπου Λευκορωσίας, αναμένεται να προκύψει, όταν υπάρξει συμφωνία για ειρήνη, ένας ακρωτηριασμός της Ουκρανίας το οποίο θα έχει απολέσει το 20% του εδάφους του, και ένα Κίεβο για δεκαετίες εχθρικό προς την Μόσχα.
Αν συνυπολογίσει κανείς πέραν των ανθρωπίνων ζωών, που χάθηκαν σε αυτό τον πόλεμο για τους Ρώσους, τις οικονομικές απώλειες και τις κατεστραμμένες περιοχές, τόσο εντός του εδάφους της Ρωσίας όσο και σε αυτές που έχει καταλάβει, γίνεται φανερό ότι η εκστρατεία θα αποβεί πολλαπλά επιζήμια.
Βεβαίως ο πρώην πράκτορας της KGB, ουδόλως ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες απώλειες, μιας και είναι ένας άνθρωπος που έχει γαντζωθεί στην εξουσία και δεν πρόκειται να μετακινηθεί από αυτήν, παρά μόνον την ώρα που θα τον καλέσει ο Κύριος κοντά του, όπου εκεί, μιας και το παίζει θρησκευόμενος, θα απολογηθεί για τα ανομήματά του.
Μπορεί η πληγή του πολέμου στην Ουκρανία να είναι ακόμη ανοιχτή, όμως ουδείς γνωρίζει την ώρα που στήνονται ‘Συμβούλια ειρήνης’ για την Γάζα, αν το Μεσανατολικό έκλεισε ή θα φουντώσει ξανά μέσω της πολεμικής δραστηριότητας των ΗΠΑ στο Ιράν.
Αντί λοιπόν ο Τραμπ να επαίρεται, ότι σταμάτησε οκτώ πολέμους μπορεί όπως όλα δείχνουν, να δούμε να ανοίγουν νέα μέτωπα και μια ακόμη πληγή ορθάνοιχτη στην περιοχή μας.
Η δύναμη του ισχυρού εμφανίζεται να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις μέρες μας. Γι αυτό και χρειάζεται μαεστρία και πολιτική διορατικότητα, για να επιβιώσουν σε αυτή την εποχή μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα.
Η πολυτέλεια των εσωτερικών διενέξεων δεν επιτρέπεται, μιας και όποιοι την προκαλούν, παίζουν με την φωτιά. Καλό είναι να ενσκήψει η πολιτική τάξη με την δέουσα προσοχή στα προβλήματα της εποχής, αντί να αναλώνεται με τους σκυλοκαβγάδες, που ουδένα ωφελούν εκτός εκείνων που επιβουλεύονται την ακεραιότητα της χώρας.
Δυστυχώς μικροί και ασήμαντοι στις μέρες μας, συγκροτούν προσωποπαγή κόμματα, που το μόνο που γνωρίζουν είναι να κάνουν διαχωρισμούς και να προκαλούν εχθροπάθεια, που εξυπηρετεί μόνο τα ιδιωτικά τους συμφέροντα και όχι αυτά που αφορούν την ευημερία των πολιτών και την προάσπιση της κυριαρχίας της χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν συνειδητοποιούν τα μείζονα προβλήματα που περικυκλώνουν την περιοχή μας και δεν φροντίζουν να τα παρακολουθούν και να συμμετέχουν στην προσπάθεια αντιμετώπισης τους.
Κάποιοι από αυτούς μάλιστα, φροντίζουν με κάθε ευκαιρία να μεταφέρουν την εσωτερική αντιπαλότητα στο ευρωκοινοβούλιο, δυσφημίζοντας την Ελλάδα, δείχνοντας ότι τους ενδιαφέρει περισσότερο να πλήξουν την κυβέρνηση μέσω Βρυξελλών, αδιαφορώντας αν ταυτόχρονα πλήττουν και την Ελλάδα.
Το πάθος τους ξεπερνά τα όρια της καλώς νοούμενης πολιτικής αντιπαράθεσης και αγγίζει τα όρια της φονικής σύγκρουσης, λες και οι πολιτικοί δεν είναι αντίπαλοι, αλλά εχθροί. Αναβιώνουν από τον καναπέ τους, τα πολυτελή γραφεία τους και τους παχυλούς μισθούς τους ένα ανεπίτρεπτο εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
Σε καιρούς δίσεκτους, η ενότητα είναι η μόνη δύναμη επιβίωσης για χώρες, που έχουν να αντιμετωπίσουν αναθεωρητικές δυνάμεις εξ ανατολών, που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.
Ας μην ξεχνάμε τι έγινε το 1964 στην Κωνσταντινούπολη σε βάρος των ομογενών μας της Πόλης, τι έγινε το 1974 στην Κύπρο και τι το 1996 στα Ίμια.
Η ενότητα και η ομοψυχία σε στιγμές όπως αυτή, που διέρχεται η Ελλάδα, σε ένα ασταθές περιβάλλον, επιβάλει μιαν δεξιοτεχνική πολιτική προσέγγιση απαλλαγμένη από τα πάθη, την εχθροπάθεια και τον διχασμό.
Γιατί πάνω από τα προσωπικά και τα κάθε λογής ατομικά οφέλη, είναι η κοινή πατρίδα που ζούμε και την οποία οφείλουμε όλοι να προστατεύουμε, είτε υπηρετούμε δημόσιο αξίωμα ή θέση, είτε ασχολούμεθα με στο ιδιωτικό τομέα.
Ο φθόνος που τον βλέπουμε στα ανώτερα κλιμάκια της πολιτικής ζωής, θυμίζει αυταρχικές εξουσίες του παρελθόντος, όπου οι αδελφοκτονιες έδιναν και έπαιρναν, στην τυραννική Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου να μην υπάρξει άλλος διεκδικητής της εξουσίας.
Υποτίθεται ότι στις δημοκρατίες δυτικού τύπου, η εναλλαγή στην εξουσία γίνεται αναίμακτα, μιας και οι πολίτες σε τακτά χρονικά διαστήματα επιλέγουν, ποιος ή ποιοι θα τους κυβερνήσουν.
Αντί συχνά να επικαλούμαστε το ένδοξο παρελθόν μας, ας φροντίσουμε το σήμερα, αποφεύγοντας τις τρικλοποδιές στο παιχνίδι της εξουσίας, τηρώντας όρους και κανόνες και ταυτόχρονα αποδοκιμάζοντας όσους προσφεύγουν σε πισώπλατες μαχαιριές. Καιρός να ωριμάσουμε…
Αλλοτρίωση – Αποξένωση
Αγορές υπό πίεση, δασμοί και γεωπολιτικός κίνδυνος στο προσκήνιο
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
