Η απάντηση της Άγκυρας στη συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ ήρθε οσονούπω, με μια ακραία κίνηση, που προαναγγέλθηκε και επίσημα, αυτή της μετατροπής του Αιγαίου σε…τουρκική λίμνη. Αυτή τη φορά η απάντηση δεν αρκεί να περιοριστεί σε διαμαρτυρίες και καταγγελίες σε Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΟΗΕ.
Κι αυτό, γιατί η Τουρκία θα επιδιώξει να καταλάβει αυθαίρετα τον θαλάσσιο χώρο, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, εγκλωβίζοντας όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κάτω από την άμεση κυριαρχία της Άγκυρας.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Ένα πρώτο δείγμα αυτής της προκλητικότητας, που δεν συνάδει με κανένα κανόνα διεθνούς δικαίου, έδωσε ήδη η Τουρκία, επιχειρώντας να παρακωλύσει την πόντιση καλωδίων οπτικών ινών, ανάμεσα στην Κω, την Αστυπάλαια και την Ανάφη.
Κάτι ανάλογο είχε κάνει πρόσφατα στην Κάσο, ενώ είναι πια κοινό μυστικό, ότι εμπόδισε πριν από δύο χρόνια την προεργασία πόντισης ηλεκτρικού καλωδίου ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο.
Τώρα επιδιώκει να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα, ετοιμάζοντας νόμο με τον οποίο θα διχοτομείται αυθαίρετα το Αιγαίο και θα χρειάζεται η άδεια της Άγκυρας, για κάθε θαλάσσια δραστηριότητα ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, ενώ τα τουρκικά αλιευτικά θα μπορούν ελεύθερα να ψαρεύουν πέραν των έξι μιλίων των ακτών των νησιών, κάτι που δεν θα μπορούν να κάνουν τα αντίστοιχα ελληνικά.
Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, που ορίζει ότι πέραν των τριών μιλίων η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα, αυθαίρετα προβάλει αξιώσεις, σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, χρησιμοποιώντας ως προηγούμενο αυτό των Ιμίων.
Ως γνωστόν με τις πλάτες των Αμερικανών, που γνώριζαν ότι αυτά ανήκουν στην Ελλάδα, έδωσαν μια δήθεν σολομώντεια λύση, με την συμφωνία όχι στρατοί, όχι πλοία, όχι σημαίες.
Όπως αποκάλυψε ο τότε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, η Ουάσιγκτον γνώριζε πολύ καλά ότι τα Ίμια ήταν ελληνικά, όμως επειδή δεν ήθελε να κακοκαρδίσει την Τουρκία, προέκρινε μιαν ενδιάμεση λύση, που όμως άνοιξε την όρεξη της Άγκυρας και έκτοτε πρόσθεσε στο καλάθι των εξωφρενικών απαιτήσεών της, τις λεγόμενες γκρίζες ζώνες.
Το πρόβλημα και το θέμα δεν είναι στην ουσία οι συμμαχίες της Αθήνας. Είναι οι εξοπλισμοί, που καθιστούν την Ελλάδα ισχυρό αντίπαλο και απομακρύνουν την Τουρκία από τον διακαή της πόθο, μέσω ενός φοβικού συνδρόμου, να οδηγήσει την Αθήνα στην αποδοχή των τετελεσμένων, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του Αιγαίου και της Α. Μεσογείου.
Κάτι που έχει ήδη κάνει στην Λιβύη και την Συρία. Και είναι ανάλογο με αυτό της Φινλανδίας, απέναντι στην Σοβιετική Ένωση που στην διεθνή καταγραφή έχει ονομαστεί φινλανδοποίηση.
Με αυτή την έννοια η παγίδα του Θουκυδίδη στην οποία αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Κίνας, ήταν μια αντιστοιχία του πολέμου Σπαρτιατών-Αθηναίων, που την παραλλήλισε με αυτήν της Κίνας με τις ΗΠΑ για την Ταϊβάν.
Η αναφορά στην ιστορία παραπέμπει σε μια ανερχόμενη δύναμη που γίνεται ανταγωνιστική, και δεν το ανέχεται η μέχρι τότε κραταιά υπερδύναμη. Αναλογίες μπορούμε κάλλιστα να δούμε και στις σχέσεις Αθηνών-Άγκυρας.
Η μέχρι χθες χρεοκοπημένη χώρα, εμφανίζεται σήμερα ισχυρή στον αέρα και σύντομα εξ ίσου ισχυρή στη θάλασσα, όπου παίζεται το παιχνίδι, του ποιος κάνει κουμάντο. Αυτό ενοχλεί ιδιαίτερα την Άγκυρα, μιας και η Αθήνα δεν είναι πια του χεριού της και την βάζει στον πειρασμό να ρισκάρει ένα θερμό επεισόδιο, προκειμένου με νέους όρους και όχι αυτούς του διεθνούς δικαίου, να καθίσουν στο τραπέζι, προκειμένου να οριστούν νέα δεδομένα, και κανόνες του γεωπολιτικού παιχνιδιού.
Ένας παράγοντας που έρχεται από το παρελθόν και έχει να κάνει με την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πότε χτυπάει η σημερινή Τουρκία και πως εκμεταλλεύεται την εσωτερική αναταραχή του αντιπάλου της.
Θυμίζει την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου πριν από την Άλωση της Πόλης, υπήρξε ένας σκληρός εμφύλιος πόλεμος, ανάμεσα στους Παλαιολόγους και τους Κατακουζηνούς, με αφορμή την συμφωνηθείσα και ουδέποτε πραγματοποιηθείσα ένωση των δύο εκκλησιών.
Οι Κατακουζηνοί προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Παλαιολόγους κάλεσαν τους Οθωμανούς σε βοήθεια. Αυτή την διαμάχη εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προκειμένου να αποκτήσουν τεχνογνωσία και να εκπορθήσουν αργότερα την Κωνσταντινούπολη.
Το 1922 δεν ήταν μια καταστροφή που προέκυψε εν αιθρία. Ούτε το 1974 και πολύ περισσότερο το 1996.
Η Μικρασιατική καταστροφή προέκυψε από μιαν έντονη διαμάχη ανάμεσα στους Βενιζελικούς και τους Βασιλικούς, για το πως θα διασφαλιστούν τα κεκτημένα στην Μικρά Ασία. Αποτέλεσμα, να καταστραφεί ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας.
Η κατάληψη του 37% της Κύπρου προέκυψε το 1974 από το άφρων πραξικόπημα του Ιωαννίδη, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Τέλος το γκριζάρισμα των Ιμίων είχε και μια εσωτερική διάσταση. Η διαπάλη για την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, που έφερε τον Κ. Σημίτη οριακά στην πρώτη θέση, υπονομεύθηκε εσωτερικά και κάποιοι επιχείρησαν να βάλουν τρικλοποδιές στον νέο πρωθυπουργό, στρατιωτικοποιώντας την διαμάχη, αντί να την κρατήσουν σε χαμηλά επίπεδα με την εμπλοκή μόνο του λιμενικού.
Η Τουρκία βλέποντας σήμερα ότι η πολιτική διαπάλη στην Ελλάδα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και εν όψει εκλογών και αβέβαιου αποτελέσματος, προετοιμάζει το έδαφος προκειμένου να ενεργήσει την κατάλληλη στιγμή με γεωπολιτικό επιχείρημα, που βρίσκεται κοντά στην ρήση, η παγίδα του Θουκυδίδη.
Το θέμα είναι αν θα πέσει η Αθήνα στην παγίδα, που στήνει η Άγκυρα. Αν δηλαδή οι πολυποίκιλες πολιτικές δυνάμεις θα εμείνουν στην τοξικότητα που καλλιεργούν, εδώ και καιρό, ή αν θα ενωθούν, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο επιθετικός ανατολίτης.
Θα συναινέσουν άραγε τα κόμματα σε μια κίνηση, που θα περιλαμβάνει γραμμές βάσης δηλ. κλείσιμο κόλπων, ανακήρυξη ΑΟΖ, καθώς και 12 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, ως απάντηση στις επιθετικές κινήσεις της Άγκυρας;
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
