Και ξαφνικά όλος ο ευαίσθητος κόσμος της εγχώριας Αριστεράς, θυμήθηκε το διεθνές δίκαιο και έσπευσε να εκφράσει τον αποτροπιασμό του, όχι μόνον για την σύλληψη και απαγωγή του Μαδούρο, αλλά και για την παράγραφο της δήλωσης Μητσοτάκη, σύμφωνα με την οποία, «δεν είναι η στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των προσφάτων ενεργειών» της κυβέρνησης Τραμπ…
Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Είναι όλοι αυτοί που θεωρούν απολύτως νόμιμη την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και καταγγέλλουν ως «νεοναζιστές» ένα ολόκληρο λαό που μάχεται, τρία ολόκληρα χρόνια τώρα, για την ανεξαρτησία του και την εθνική του κυριαρχία…
Είναι οι ίδιοι που δεν έχυσαν ούτε μισό δάκρυ για το ανατριχιαστικό όργιο αποκρουστικής βίας και άγριων δολοφονιών της Χαμάς στο Ισραήλ, με τους 1.200 νεκρούς και τους 250 ομήρους, που βίωσαν την κόλαση επί γης, στα χέρια των διεστραμμένων φανατικών του Ισλάμ…
Είναι οι ίδιοι που, όλα αυτά τα χρόνια, θεωρούν ότι η κατάφορη παραβίαση του διεθνούς δικαίου με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και με τον παράνομο εποικισμό του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, μπορεί να λυθεί με την υιοθέτηση κάποιων από τις τουρκικές προτάσεις, που, πλέον, συγκεκριμενοποιούνται στην αναγνώριση δύο κρατών, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Ερντογάν…
Στην προσπάθειά τους να ενισχύουν το βάρος των αγανακτισμένων καταγγελιών τους, οι διάφορες παραφυάδες της εγχώριας Αριστεράς δεν διστάζουν να επικαλούνται ανόητες προσομοιώσεις, που καθιστούν ακόμη πιο καταγέλαστη την υποκριτική τους επιχειρηματολογία: Η απόπειρα να συγκριθεί η περίπτωση Μαδούρο με την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, απλώς εντάσσεται στην γνωστή τακτική της Αριστεράς να «τσουβαλιάζει» όλα όσα την ενοχλούν, για να καταστήσει περισσότερο πειστικούς τους αβάσιμους ισχυρισμούς της…
Στη Ουκρανία και στην Κύπρο υπάρχει ξένη εισβολή, με στόχο την αρπαγή εδάφους της αμυνόμενης χώρας, τον περιορισμό της εθνικής της κυριαρχίας και την εδραίωση του κατοχικού καθεστώτος ως αποτέλεσμα δήθεν νόμιμης επιθετικής ενέργειας σε βάρος ανεξάρτητης χώρας… Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συνέβη στην Βενεζουέλα….
Οι ευσυγκίνητοι της Αριστεράς, που δήθεν κόπτονται για την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία της Βενεζουέλας, παραβλέπουν ότι στο έδαφός της έχουν εγκατασταθεί και δρουν ως πραιτοριανοί του καθεστώτος Μαδούρο 30.000 Κουβανοί (στρατιωτικοί, ως επί το πλείστον), αφ’ ενός για να στηρίζουν τον δικτάτορα και αφ’ ετέρου για να διασφαλίζουν την συνεργασία με την Κούβα, η οποία εδώ και χρόνια επιβιώνει χάρη στην προμήθεια περίπου 100.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως…
Και μόνον το γεγονός ότι η Αβάνα ανακοίνωσε επισήμως ότι 32 μέλη των κουβανικών υπηρεσιών ασφαλείας σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εφόδου, υπερασπιζόμενοι προφανώς τον Μαδούρο, αποδεικνύει ότι η ανεξαρτησία της χώρας, για την οποία κλαψουρίζει η Αριστερά, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα…
Η Αριστερά παραβλέπει επίσης ότι, όπως δήλωσε η ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης 2025 Μαρία Κορίνα Μασάδο, «στην Βενεζουέλα είχε γίνει εισβολή εδώ και χρόνια. Έχουμε εδώ και χρόνια Ρώσους, Ιρανούς, πράκτορες της Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τα καρτέλ» !…
Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το εγχείρημα Τραμπ στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο. Αλλά, αν το όλο ζήτημα εξεταστεί από την άποψη του συμφέροντος ενός λαού, όπως αυτού της Βενεζουέλας, του οποίου η σαφής εκλογική βούληση καταπατήθηκε βάναυσα από την πρώην οδηγό λεωφορείου που κυβερνά αυταρχικά και ληστρικά την χώρα του, πάνω από δέκα χρόνια, ποιος, πράγματι, έχει το ηθικό δικαίωμα να θεωρήσει ως παράνομη μια εξέλιξη που μπορεί (και πρέπει) να αποτελεί την αφετηρία για την αποκατάσταση των ελευθεριών και της δημοκρατίας στην άλλοτε πλούσια και νυν εξαθλιωμένη (εξ αιτίας του καθεστώτος Μαδούρο) λατινοαμερικανική χώρα;
Καλώς ή κακώς το διεθνές δίκαιο δεν εφαρμόζεται και δεν ερμηνεύεται όπως οι διατάξεις του επιβάλλουν και υπαγορεύουν. Η ιδανική διεθνής κοινωνία, όπου η νομιμότητα θα ήταν η απαράβατη προϋπόθεση της ειρηνικής συνύπαρξης κρατών και λαών, ανήκει, δυστυχώς, στην σφαίρα της ουτοπίας. Η διεθνής πραγματικότητα είναι τόσο πολυσύνθετη και απρόβλεπτη, ώστε η ερμηνεία των γεγονότων να ξεπερνά (συνήθως) τον τύπο των συνθηκών και να αναζητεί την ουσία τους σε άλλες παραμέτρους…
Αυτός είναι και ο λόγος που οι υποκριτικές οιμωγές της Αριστεράς, απλώς αναδεικνύουν την μόνιμη επιλεκτική διάθεσή της να χειροκροτεί στυγνές δικτατορίες όταν ανήκουν στον δικό της ιδεολογικό χώρο και να καταδικάζει ως «φασίστες» και «ιμπεριαλιστές» όλους όσοι αρνούνται να αποδεχθούν την παρηκμασμένη ιδεολογία της και, κυρίως, τις πρακτικές της…
Για να ειπωθεί κάπως διαφορετικά: Αν, κατά την διάρκεια του απριλιανού δικτατορικού καθεστώτος των συνταγματαρχών, κάποια μεγάλη δύναμη (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Μ. Βρετανία, αδιάφορο…) απήγαγε τον Παπαδόπουλο και τον οδηγούσε εκτός Ελλάδας, θα υπήρχε έστω και ένας αριστερός που θα διαμαρτυρόταν για την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας; Αστεία πράγματα!…
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
