Πέρυσι τέτοια εποχή, το Politico είχε επιλέξει έναν αισιόδοξο τόνο για το μέλλον, απαριθμώντας λόγους για τους οποίους το 2025 θα μπορούσε να εξελιχθεί καλύτερα απ’ ό,τι φοβόμασταν. Ορισμένες προβλέψεις αποδείχθηκαν εντυπωσιακά ακριβείς, άλλες όμως διαψεύστηκαν από την πραγματικότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ όντως κατάφερε να βάλει (ίσως) τέλος στον πόλεμο της Γάζας, η ειρήνη στην Ουκρανία, ωστόσο, παραμένει άπιαστο όνειρο.
Στην έκδοση P28, η προσέγγιση αλλάζει. Αντί για αισιοδοξία, το περιοδικό επιχειρεί κάτι διαφορετικό: αποδίδει αποδόσεις σε σενάρια για το 2026. Από την πολιτική επιβίωση του Βίκτορ Όρμπαν και του Μπενιαμίν Νετανιάχου, μέχρι τον κίνδυνο μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης και το ποιος θα επικρατήσει στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.
Θα έβαζε ο ίδιος ο συντάκτης τον μισθό του σε κάποιο από αυτά τα σενάρια; Κατηγορηματικά όχι. Το πρώτο και συχνότερο λάθος στον τζόγο είναι να ξεκινήσεις να παίζεις. Ρωτήστε και τον Χάρι Κακαβά, έναν από τους πιο επιτυχημένους μεσίτες ακινήτων της Αυστραλίας, που έχτισε περιουσία στην Gold Coast για να τη χάσει σχεδόν ολόκληρη στα τραπέζια μπακαρά.
Αν πάντως θέλετε να ρισκάρετε, η αγορά στοιχημάτων είναι πρόθυμη να σας υποδεχθεί. Υπάρχει όμως μια σοβαρή προειδοποίηση: η πολιτική στη σημερινή χαοτική εποχή είναι λιγότερο προβλέψιμη ακόμη και από τον αθλητισμό — και αυτό ισχύει διπλά, όταν στον Λευκό Οίκο βρίσκεται ο απρόβλεπτος Ντόναλντ Τραμπ, στον δεύτερο χρόνο της δεύτερης θητείας του.
Ο Τραμπ βάζει τέλος στον πόλεμο της Ουκρανίας;
Παρά τις δυτικές κυρώσεις και τις προσδοκίες για κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν παραμένει αμετακίνητος. Η φθορά στο μέτωπο, οι ουρές για καύσιμα λόγω ουκρανικών επιθέσεων με drones και οι απώλειες δεν φαίνεται να τον αποθαρρύνουν από τις μαξιμαλιστικές του απαιτήσεις.
Την ίδια ώρα, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Κάθε παραχώρηση κινδυνεύει να προκαλέσει εσωτερική πολιτική έκρηξη στην Ουκρανία.
Κι όμως, ο Τραμπ δείχνει να πιστεύει ότι μια συμφωνία είναι εφικτή. Μετά τη σύνοδο στην Αλάσκα, καταγράφηκε σε «ανοιχτό μικρόφωνο» να λέει στον Εμανουέλ Μακρόν πως ο Πούτιν «θέλει πραγματικά να κάνει μια συμφωνία μαζί μου». Αν και κατά καιρούς δείχνει εκνευρισμένος —ακόμη και καχύποπτος ότι τον χειραγωγούν— ο Ρώσος πρόεδρος αποδεικνύεται δεξιοτέχνης στο να τον κρατά σε αναμονή.
Για τον Πούτιν, η παράταση του πολέμου ίσως είναι στρατηγικά χρήσιμη: εξαντλεί την Ευρώπη, δοκιμάζει τη συνοχή της Δύσης και εξυπηρετεί έμμεσα και τον σύμμαχό του, Σι Τζινπίνγκ, στο ζήτημα της Ταϊβάν. Παράλληλα, μια απότομη επιστροφή σε ειρηνική οικονομία θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές συγκρούσεις στο ρωσικό καθεστώς, όπως προειδοποιούν αναλυτές.
Ωστόσο, και η Ρωσία πιέζεται: υψηλά επιτόκια, έλλειψη εργατικών χεριών, αυξανόμενο δημόσιο χρέος. Από την άλλη, η Ουκρανία κινδυνεύει να λυγίσει ενεργειακά και στρατιωτικά, αν η ευρωπαϊκή στήριξη αποδειχθεί ανεπαρκής.
Απόδοση: 4/1
Το 2026, οι αγορές ομολόγων λένε «φτάνει πια»
Ο Τζέιμς Κάρβιλ είχε πει κάποτε ότι θα ήθελε να μετενσαρκωθεί ως… αγορά ομολόγων, γιατί «μπορείς να τρομοκρατείς τους πάντες». Ακόμη και ο Τραμπ φαίνεται να αναγνωρίζει την ισχύ των λεγόμενων «bond vigilantes». Δεν είναι τυχαίο ότι πάγωσε τις «ανταποδοτικές δασμολογικές» πολιτικές του όταν οι αγορές αντέδρασαν αρνητικά. Το παράδειγμα της Λιζ Τρας στη Βρετανία παραμένει νωπό: μια κακοσχεδιασμένη δημοσιονομική παρέμβαση οδήγησε στην πιο σύντομη πρωθυπουργία στην ιστορία της χώρας.
Με τα δημόσια οικονομικά να βρίσκονται σε οριακή κατάσταση —από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία μέχρι την Ιαπωνία— τα επιτόκια δανεισμού παραμένουν σε υψηλά επίπεδα. Η εμπιστοσύνη των επενδυτών κλονίζεται και οι κυβερνήσεις φοβούνται να αυξήσουν φόρους ή να μειώσουν δαπάνες. Η Γαλλία μοιάζει με τον «καναρίνι στο ορυχείο», ενώ η Βρετανία ακολουθεί από κοντά. Ο συνδυασμός χρηματοπιστωτικής και πολιτικής κρίσης είναι εκρηκτικός.
Απόδοση: 5/1
Ο Νετανιάχου επιβιώνει… ξανά
Τον αποκαλούν «Μάγο» για κάποιο λόγο. Κάθε φορά που η πολιτική του καριέρα μοιάζει τελειωμένη, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επιστρέφει. Από τη νίκη του επί του Σιμόν Πέρες τη δεκαετία του ’90, μέχρι την επιβίωσή του εν μέσω σκανδάλων και δικαστικών περιπετειών, ο Νετανιάχου έχει αποδείξει ότι δεν αποδέχεται την ήττα.
Μετά την 7η Οκτωβρίου, πολλοί τον θεώρησαν πολιτικά νεκρό. Κι όμως, η στρατιωτική δράση κατά της Χεζμπολάχ και η αποδυνάμωση του Ιράν ανέβασαν ξανά τα ποσοστά του Λικούντ. Η πίεση του Τραμπ για εκεχειρία στη Γάζα του έδωσε μάλιστα πολιτική διέξοδο, επιτρέποντάς του να παρακάμψει τους πιο ακραίους συμμάχους του. Οι εκλογές πρέπει να γίνουν έως τον Οκτώβριο, αλλά δεν αποκλείεται να στηθούν νωρίτερα. Αν και η αντιπολίτευση ελπίζει σε ενιαίο μέτωπο με επικεφαλής τον Ναφτάλι Μπένετ, ο Νετανιάχου δείχνει, για ακόμη μια φορά, ικανός να αιφνιδιάσει.
Απόδοση: 3/1
Ο «Viktator» κερδίζει ξανά στην Ουγγαρία
Τρεις συνεχόμενες εκλογικές νίκες έχουν εδραιώσει τον Βίκτορ Όρμπαν ως κυρίαρχη φιγούρα της ουγγρικής πολιτικής. Παρά την κόπωση, την ακρίβεια και τα σκάνδαλα, παραμένει φαβορί. Ο βασικός του αντίπαλος, Πέτερ Μαγυάρ, προηγείται σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, όμως το ποσοστό των αναποφάσιστων παραμένει υψηλό. Ο Όρμπαν θα παίξει ξανά το χαρτί του πολιτισμικού πολέμου, κατηγορώντας τον αντίπαλό του ως «άνθρωπο των Βρυξελλών».
Μπορεί να είναι η δυσκολότερη εκλογική μάχη των τελευταίων 15 ετών — αλλά κανείς δεν βιάζεται να τον ξεγράψει.
Απόδοση: 2/1
Μια κρίση σκιώδους τραπεζικής προ των πυλών;
Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας έχει ήδη προειδοποιήσει: η ανεξέλεγκτη αγορά ιδιωτικής πίστωσης θυμίζει επικίνδυνα το 2008. Τα hedge funds και τα private equity ελέγχουν σχεδόν τα μισά παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία. Αν και δεν στηρίζονται σε καταθέσεις ιδιωτών, μια κατάρρευση της ιδιωτικής πίστωσης θα είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις. Και με τα κράτη υπερχρεωμένα, μια νέα διάσωση τύπου 2008 φαντάζει πολιτικά και οικονομικά αδύνατη.
Η υπερβολική έκθεση στην τεχνητή νοημοσύνη εντείνει τους φόβους για μια νέα «φούσκα».
Απόδοση: 3/1
Δημοκρατικοί εναντίον Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές
Η ιστορία δεν ευνοεί το κόμμα του εν ενεργεία προέδρου στις ενδιάμεσες εκλογές. Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν οριακή πλειοψηφία στη Βουλή και οι Δημοκρατικοί θεωρούνται φαβορί για να την ανακτήσουν, παρά τις αλλαγές στις εκλογικές περιφέρειες.
Η Γερουσία, ωστόσο, είναι διαφορετική υπόθεση. Οι Ρεπουμπλικανοί διαθέτουν πιο ασφαλείς έδρες και οι Δημοκρατικοί θα χρειαστούν ένα πολιτικό «τσουνάμι» κατά του Τραμπ για να επικρατήσουν.
Απίθανο; Ναι. Αδύνατο; Όχι.
Τραγωδία στην Ελβετία: Ένας 17χρονος Ιταλός γκολφέρ το πρώτο θύμα που ταυτοποιήθηκε
Τραγωδία στο Κραν Μοντανά: Αγωνία για 15χρονη Ελληνίδα που αγνοείται - Η έκκληση του αδερφού της
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
