Το ποίημα της Κυριακής: Τα Ιουλιανά

Στου Ιούλη τη φωτιά, του '65,

σαν μίσος που παγώνει την καρδιά,

ξεχύθηκαν στους δρόμους νιότης λάβες 

να σπάσουνε της Ύβρεως τη σιγαλιά.

Ο λαός στα πεζοδρόμια ουρλιάζει,

"Δημοκρατία!", φλόγα και καημός,

μα πίσω απ’ τις κουίντες, μια σκιά σπαράζει,

το Στέμμα παίζει ζάρια με θεσμούς.

Πτώσεις, προδοσίες, και εντολές στο σκότος,

ο Γέρος μένει μόνος, παραιτείται,

κι η μνήμη γράφει με πικρό ιδρώτα:

ο Ανένδοτος δεν πέφτει, μα ριζώνει.

Στου Πέτρουλα τον θάνατο, σιωπή 

μια σφαίρα που δεν βρέθηκε ποτέ της.

Μα άφησε σημάδι στην ψυχή,

πως κάθε "ναι" στο ψέμα, είναι προδοσία στέρεη.

Τα Ιουλιανά, πληγή κι αρχή,

χρονιά που η Δημοκρατία αιμορράγησε,

κι όμως απ' το αίμα, μια φωνή

μεγάλωσε, κι ο τόπος αναστέναξε:

Δεν κυβερνούν οι θρόνοι τους λαούς,

μα οι λαοί, αν στέκονται ορθοί, γεννούνε φως

@ Γιάννης Παρασκευόπουλος

 

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις