Πρώτη φορά θα ξεκινήσω το κείμενο με τον τίτλο. Γιατί; Γιατί πρέπει η κοινωνία και η ηρεμία να ακροβατεί συνεχώς σε τεντωμένο σκοινί;
Κλείνουμε σήμερα τρίτη εβδομάδα με την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Τι ζητάει ο άνθρωπος; Εκταφή, ταυτοποίηση – Παναγία μου αν δεν προκύψει- και βιοχημικές εξετάσεις για να μάθει πως έχασε το παιδί του.
Γράφει ο Κώστας Τσαγκαράκης
Έχετε διανοηθεί τι θα συμβεί αν, ο μη γένοιτο, συμβεί κάτι και ο χαροκαμένος πατέρας χάσει κι αυτός τη ζωή του. Όχι, το πιθανότερο, γιατί σιγά μη φτάνει ο λογισμός σας μέχρι εκεί.
Να σας πω εγώ, λοιπόν. Είναι μη συγκρίσιμα γεγονότα όμως θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά να περιμένω τις ειδήσεις το βράδυ πριν με βάλει η μάνα για ύπνο, να μετράω τις μέρες, πόσο αντέχει ο Μπόμπι Σαντς και οι σύντροφοί του στον ΙΡΑ. Έφτασε κάπου 60, και όχι, δεν θα το γκουγκλάρω. Ξέρω… Πέθανε και αυτός και οι σύντροφοί του. Τότε απλά περίμεναν το ξέσπασμα οι Άγγλοι. Κάηκε η Ιρλανδία, το Μπέλφαστ εννοείται κι εγώ έμεινα να αναρωτιόμουν τι είχε συμβεί. Αυτά τότε…
Στο σήμερα. Ένας γονιός θέλει να μάθει, λίγους μήνες πριν γίνει η νόμιμη εκταφή και μπουν φυλακή πολλοί, από τι πέθανε το παιδί του. Τόσο απλά και τόσο ανθρώπινα.
Κι αν η Δικαιοσύνη είναι τυφλή -κατά το δοκούν- είναι και μουγκή και κουφή. Ε, όχι…
Υπάρχει ένας απόλυτος άρχων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας – γλάστρα ενίοτε – υπάρχει ένας πρωθυπουργός και υπάρχουν όλοι αυτοί στη Βουλή, μέχρι τον τελευταίο κλητήρα. Όλοι μαζί, για να φύγουν και οι τελευταίες σκιές, ήρθε η ώρα, μάγκες.
Γιατί αλλιώς θα είμαστε ένοχοι για πάντα…
Ελληνικά, η υπέροχη γλώσσα…
Πόλεμος ΝΑΤΟ-Ρωσίας; Αίτια και συνέπειες (Μέρος Β΄)
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
