Πριν από όλα: Αναγγέλλοντας, για μια φορά ακόμη, την ίδρυση κόμματος, χωρίς να αναφέρει τίποτε συγκεκριμένο και σαφές, ο Αλέξης Τσιπρας συνεχίζει να παίζει με τα νεύρα, όσων προτίθενται να τον ακολουθήσουν.
Ως πολιτική κίνηση το άρθρο-¨παρέμβαση” στην «Εφ. Συν.» εκτός από την αοριστία, έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: κινείται έξω από τις ανάγκες της Δημοκρατικής Παράταξης, αυτή την περίοδο – που κάθε άλλο παρά αναμένει κάποιον “σωτήρα”. Και με τον υποκρυπτόμενο εγωκεντρισμό του, το εγχείρημά του τίθεται εκτός τόπου και χρόνου.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Κανείς δεν θα διαφωνήσει με τις -κοινότυπες και πολυδιατυπωμένες από το σύνολο της προοδευτικής αντιπολίτευσης- επισημάνσεις του πρώην Πρωθυπουργού για την κυβέρνηση.
Ίσως μάλιστα είναι επιεικής στις διατυπώσεις του για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προσωπικά. Αποφεύγοντας να ζητήσει – όπως έκαναν ήδη ο Ανδρουλάκης με τον Φάμελλο – άμεσες εκλογές, για την απομάκρυνσή του.
Ωστόσο καλά τα λέει, απευθυνόμενος σε “όσους έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή”. Στους οποίους όμως, πάλι δεν δίνει καμία πειστική εξήγηση, γιατί ο ίδιος δεν ήταν εκεί.
Αυτή την εντολή δεν του έδωσε το εκλογικό σώμα το 2023; Να αντιμετωπίζει ως κεντρικός αντίπαλος τον Μητσοτάκη και τους υπουργούς του. Όχι να πετροβολάει από μακριά, αραιά και κατ’ επιλογή, με άρθρα και δηλώσεις.
Εν πάση περιπτώσει οι επισημάνσεις του για τη σημερινή κατάσταση είναι εύστοχες. Ως το σημείο που διαπιστώνει – χωρίς να κομίζει βεβαίως γλαύκα στην Αθήνα ότι η χώρα “χρειάζεται πολιτική αλλαγή”.
Ούτε ανακαλύπτει την πυρίτιδα λέγοντας ότι “δεν αρκεί η δυσαρέσκεια των πολιτών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τη φέρει”. Η συνέχεια του άρθρου είναι προβληματική.
Ακόμη και όταν διαπιστώνει ότι “ δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση”. Ή όταν λέει ότι ο Μητσοτάκης κυριαρχεί γιατί “ δεν υπάρχει αντίπαλος”-με “ πολιτικό αφήγημα και όραμα για τη διακυβέρνηση της χώρας”.
Αυτό είναι κοινή διαπίστωση. Αλλά όπως τίθεται στο άρθρο , σχεδόν εμπαίζει αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Γιατί διαχέονται δυο απαράδεκτες αντιλήψεις: πρώτη ότι τα κόμματα και οι αρχηγοί της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι για πέταμα και δεύτερη ότι ως μόνη εναλλακτική εννοεί τον … εαυτό του- χωρίς καν να ηγείται, ακόμη, πολιτικού φορέα.
Αντί, με κουλτούρα ηγέτη , να αναγνωρίσει τον σημαντικό ρόλο τους απέναντι στο “σύστημα Μητσοτάκη” και να προτείνει συμπόρευση δυνάμεων – με αναλογική συμβολή- σπεύδει με εμφανή υπεροψία να αξιώσει από όλους να τον αναμένουν ως Μεσσία!.
“Ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας”. Ως ανάληψη ευθυνών για τον ίδιο , εννοεί να τεθεί επικεφαλής όλων των υπολοίπων. Απευθύνεται στους “ προοδευτικούς πολίτες, τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης” σαν να μην υπάρχουν ήδη συγκροτημένες δυνάμεις στο χώρο.
Απλώς οφείλουν να αποδεχθούν “ένα μεγάλο δημοκρατικό «ξεβόλεμά» -τους”. Για “εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου”. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ίσως και χωρίς καμία συζήτηση. Απλώς ασπαζόμενοι τη “ δικαιοσύνη, την εντιμότητα και έναν νέο πατριωτισμό” -που κομίζει μόνο ο ίδιος υποτίθεται.
Στο τέλος του άρθρου βρίσκεται η συνήθης θολούρα σε ό,τι άφορα την ταυτότητα του κόμματός του- μιλώντας για “νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγή και ριζικά ανανεωμένη”.
Η “σοσιαλδημοκρατία” και η “πολιτική οικολογία” παραλείπονται . Μάλλον ως… ευκόλως εννοούμενες συνιστώσες της.
Και αυτή τη φορά ο πρώην πρόεδρος του ΣΎΡΙΖΑ παραβλέπει βασικές παραμέτρους του δημοκρατικού χώρου. Όπως είναι η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξεί, – ευλόγως και άσχετα από τις αδυναμίες της ηγεσίας του και τον αμοραλισμό ορισμένων προσώπων του- να αξιοποιήσει το ιστορικό βάρος του για να επιστρέψει στην κυβέρνηση.
Περιμένει άραγε να εγκαταλείψουν τον Ανδρουλάκη οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και να τρέξουν στον ίδιο, όπως μεταξύ 2012-19 ; Το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει, έστω και περιπτωσιακά.
Ή μήπως υπολογίζει ότι αρκούν για την “επιστροφή” του, μόνο οι δυνάμεις του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ , οι διασπάσεις του οποίου έχουν στην ούγια την υπογραφή του και ένα μέρος του δεν θέλει ούτε να τον βλέπει;
Αντί λοιπόν να ζητήσει το – αποδεκτό στη συλλογική παραταξιακή συνείδηση – να συγκλίνουν όλοι οι πολιτικοί φορείς του προοδευτικού χώρου, σε κοινή πρόταση κυβέρνησα προοπτικής- θέτοντας τον εαυτό του στο πλευρό τους- τους ζητάει να εξαερωθούν.
Ήτοι οι ίδιοι, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του. “Να τον ακολουθήσουν”! Ο Μαχάτμα Γκάντι είναι;
Δεν πρέπει πρώτα να θέσει υπόψη τους, το είδος του κόμματος που συγκροτεί; Την ιδεολογία του, την πολιτική του ταυτότητα, την οργανωτική δομή, το κυβερνητικό πρόγραμμα, την επιτελική ομάδα; Όλα θα κριθούν από τη βούληση του ενός; Πίστευε και μη ερεύνα;
Έχει πλέον το μαγικό ραβδί του για να νικήσει τον Μητσοτάκη -από τον οποίο έχασε πέντε φορές; Ή οποιονδήποτε άλλον πάρει τη θέση του στη ΝΔ; Την εδραίωση της οποίας διευκόλυνε ο ίδιος με τις λανθασμένες επιλογές του, ή την αδυναμία να λάβει αποφάσεις όταν έπρεπε και μπορούσε. Πώς εμφανίζεται τώρα από αποκλειστικός φορέας της αλλαγής, μόνο και μόνο επειδή είναι ο Τσίπρας; Εδώ θα έλεγε κάποιος “κόψε κάτι, ρε μεγάλε”.
Ουδείς παρακάμπτει το ρόλο του στην πολιτική αλλαγή του 2015. Έστω αν την υπονόμευσε εξ αρχής ο ίδιος -με τον Καμμένο και με το σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Το οποίο επαναλαμβάνει συχνά -και στο άρθρο του.
Όπως κανείς δεν υποτιμά την επάρκεια της δημόσιας παρουσίας του, ή όσα πέτυχε στη διακυβέρνησή του- μαζί με όσα χάθηκαν. Όλοι δέχονται ότι δικαιούται τη διεκδίκηση διακριτού ρόλου σήμερα. Παρά την ακατανόητη μεθόδευση για εγκατάλειψη του ρόλου που του έδωσαν οι ψηφοφόροι το 2023 . Ή όσα ακολούθησαν ως την πολιτική επιπολαιότητα της “Ιθάκης”.
Αν όμως κρίνει ότι ο μόνος ρόλος που του αρμόζει είναι του εξ αποκαλύψεως ηγέτη – πάνω από τους πάντες και τα πάντα, χωρίς συλλογικούς κανόνες – κάνει λάθος.
Είχε την ευκαιρία να εδραιωθεί ως φυσικός ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης και την έχασε. Για να το διεκδικήσει εκ νέου πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιησού Χριστού: να “ταπεινωθεί”. Και “δια της ταπεινώσεως υψωθήσεται”.
Με απλά λόγια: πρέπει να συμβάλει μαζί με τους άλλους -υπαρκτούς- πολιτικούς αρχηγούς, στις κυβερνητικές επιδιώξεις της σημερινής Προοδευτικής Παράταξης. Όχι ως αυτοσκοπό- πόσο μάλλον ως αυτοσκοπό για τον ίδιο- αλλά ως ανάγκη για τη χώρα- απέναντι στη Δεξιά.
Οφείλει να πιάσει το νήμα από τη αρχή, μαζί με τους υπολοίπους που πασχίζουν, όσο ο ίδιος στήνει ΙΧ Ινστιτούτα και κάνει δημόσιες σχέσεις με πρώην αντιπάλους του. Που δίνουν τη μάχη στη Βουλή αυτή την τετραετία -κατά το μέτρο που αναλογεί στον καθένα.
Αν απλώς τους αντιμετωπίζει ως θηράματα που θα καταβροχθίσει, η νέα φάση της σταδιοδρομίας του στην πολιτική δεν θα καρποφορήσει. Είπαμε: τα κορόιδα τέλειωσαν…
Ουσία αντί Εντυπώσεων: Γιατί η Ελληνική Πολιτική Χρειάζεται Διαφάνεια
Ο ρόλος της Ελλάδας σε ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
