Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε μια σημαντική απόφαση: να στηρίξει την επιλογή του για ενίσχυση της μεσαίας τάξης και των ευπαθών ομάδων μέσα από την καταβολή επιδομάτων σε μια κρίσιμη χρονική συγκυρία.
Αυτό φυσικά δεν άρεσε σε πολλούς αυτοαποκαλούμενους σούπερ φιλελεύθερους, σοσιαλλίμπεραλ, προοδευτικούς, και άλλες δυνάμεις στις οποίες ο ίδιος ο Πρωθυπουργός άνοιξε τις πόρτες του κόμματος στο πλαίσιο της πολυδιαφημισμένης διεύρυνσης. Αλλά είναι άλλο η ανάγκη για διεύρυνση των δυνάμεων που στηρίζουν ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα εξουσίας και άλλο η προώθηση δράσεων και πολιτικών που είναι αναγκαίες και συνδέονται διαχρονικά με το πολιτικό DNA της Νέας Δημοκρατίας.
Όταν μια Κυβέρνηση αντιμετωπίζει ισχυρές αναταράξεις λόγω των συνθηκών στο μέτωπο της ενέργειας και της ακρίβειας, δεν περιορίζεται σε ιδεολογικές ζυμώσεις, αλλά πράττει άμεσα με γνώμονα το συμφέρον των πολλών. Αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες, όπου η κεντροδεξιά έχει το τιμόνι της εξουσίας, όπως λ.χ στην Αυστρία, με τον Κάρλ Νεχάμερ να ανακοινώνει μέτρα επιδοματικού χαρακτήρα για την αντιμετώπιση του –μεγαλύτερου σε σχέση με την Ελλάδα-ενεργειακού προβλήματος.
Το μήνυμα κατά του ελιτισμού στην πολιτική διαδικασία είχε και αποδέκτες εντός των ορίων του κόμματος, όπου σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ακούγονται και σχόλια για τη σημερινή βασική «γραμμή».
Εξάλλου το κυβερνών κόμμα πέτυχε στις εκλογές του 2019 τη σχηματοποίηση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας που της έδωσε την ευκαιρία μετά από αρκετά χρόνια να κυβερνήσει, χωρίς την ανάγκη συμμετοχής άλλων ετερόκλητων δυνάμεων από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.
Βέβαια, η συμμαχία μεταξύ δύο κομμάτων που στο παρελθόν είχαν σκληρή κόντρα δεν μπορεί θεωρηθεί ατόπημα.
Τουναντίον το παράδειγμα Σαμαρά-Βενιζέλου αποτελεί ένα θετικό case study πολιτικής συνεργασίας με σεβασμό στις ιδέες και την ιστορία εκατέρωθεν. Όμως τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει και η δυνατότητα για μια εκ νέου σύμπραξη Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ φαντάζει ένα ουτοπικό σενάριο παρά μια πιθανή λύση.
Γι’ αυτό το λόγο, καλό είναι όσοι ασκούν κριτική για τις επιλογές στήριξης των αδυνάμων-που ταιριάζει στη σύγχρονη ευρωπαϊκή κεντροδεξιά- να το πράττουν όταν αυτή περιορίζεται και όχι τη στιγμή που καταβάλλεται προσπάθεια για να συμπεριλάβει όλο και περισσότερους.
Είτε αρέσει, είτε όχι αυτή είναι η επιλογή, που εκτός των άλλων δεν απέχει από το ιδεολογικό υπόβαθρο του κοινωνικού φιλελευθερισμού.
Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
