Κύπρος (Αιματοχυσία Αναίτια)

         I. Η ουσία της ελληνοτουρκικής διαμάχης, για το κυπριακό έγκειται στο εξής: Όσο οι Τουρκοκύπριοι αποτελούσαν μειονότητα της ελληνικής Κύπρου, το ζήτημα ήτα απλό. Ήταν και παγκοσμίως συνηθισμένο. Οι Τούρκοι απολάμβαναν δικαιώματα εθνικής μειονότητας.

            Οι Άγγλοι, εν γένει, υποχρεώθηκαν μεταπολεμικά να εγκαταλείψουν τις κτήσεις τους. Για να καθυστερήσουν την διαδικασία μετήλθαν (και) την μέθοδο του “διαίρει και βασίλευε”. Υποδαύλιζαν, κυρίως, εθνικής υφής διαιρέσεις. Καθιστούσαν έτσι αναγκαία ή, πάντως, σκόπιμη την παράταση της παραμονής τους. Αυτό προς διατήρηση, της ειρήνης την οποία οι ίδιοι είχαν διασαλεύσει (!). Έπαιζαν κάπως, ρόλο πυρομανούς πυροσβέστη.

            II. Έτσι έπραξαν και στην Κύπρο. Η ελληνική στάση υπήρξε αρχικά αδιάλλακτη υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα. Σ΄αντιστάθμισμα οι Άγγλοι ανέδειξαν ζήτημα προστασίας του εκεί τουρκικού στοιχείου. Το ζήτημα ήταν εκ του μη όντος. Τέθηκε όμως. Η ελληνική πλευρά δέχθηκε στις διαβουλεύσεις περί του “κυπριακού” συμμετοχή και της τουρκικής. Έτσι οι διαβουλεύσεις έγιναν τριμερείς. Οι Τούρκοι αναβαθμίσθηκαν, εις βάρος του ελληνικού στοιχείου. Δεν αποτελούσαν, πλέον, απλή μειονότητα. Απέκτησαν διακριτά συμφέροντα. Έγιναν αυθυπόστατοι συνομιλητές. Τους αναγνωρίσθηκε, άρα, εκ των πραγμάτων, αλλά και με τις τελικές  συμφωνίες, δικαίωμα αρνησικυρίας. “Veto”, δηλαδή, επί σειράς ζητημάτων.

            III. Είναι τονιστέο. Εάν δεν είχε ποτέ ανακινηθεί κυπριακό ζήτημα η αντίστοιχη ανάγκη θα είχε – ex re – ικανοποιηθεί. Η συμμετοχή στην Ενωμ. Ευρώπη, του Ηνωμ. Βασιλείου, της Ελλάδας και της Κύπρου υπήρξε πραγματικότης. Και μαζί μ΄αυτή δεδομένη, ως κοινοτική κεκτημένο, η πλήρης ελευθερία κίνησης (και) εγκατάστασης φυσικών και νομικών προσώπων. Απεριορίστως, άρα Έλληνες και Κύπριοι ταξιδεύουμε και εγκαθιστάμεθα απροσκόπτως στην Ελλάδα και την Κύπρο, ως υπήκοοι της Ενωμ. Ευρώπης. Υπ΄αυτή την διαμόρφωση των πραγμάτων, ουδέποτε θα ετίθετο ζήτημα ένοπλης επιδίωξης ένωσης Κύπρου προς Ελλάδα. Αμφότερες οι εθνότητες ελληνική και ελληνοκυπριακή, έχουν, υπό το κοινοτικό κεκτημένο, αναφαίρετο δικαίωμα ανάμειξης μεταξύ τους.

IV. Έτσι ασφαλώς δεν θα είχαν προβληθεί και “κυριαρχικά” τουρκικά δικαιώματα. Οι Τούρκοι θα ήταν, όπως ανέκαθεν, εθνική μειονότης. Άρα ΔΕΝ θα τελούσε σήμερα η Κύπρος υπό κατοχήν.

●●● Τονιστέο, τέλος, ότι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Εν. Ευρώπη  δεν ανήρεσε αυτό το κεκτημένο: μάλιστα αναδρομικά (!).

                                                                                   Γεώργιος Κ. Στεφανάκης

Ακολουθήστε το Lykavitos.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις