Το ποίημα της Κυριακής: 28η Οκτωβρίου

Ξημέρωσε φως στα βουνά της Ηπείρου, κι ο άνεμος σήκωσε λόγια ιερά· «Όχι!» — φωνή που γεννήθηκε απ’ το τίμιο χείλος, κι έγινε δάφνη και αίμα ξανά. ...

Το ποίημα της Κυριακής: Οκτώβριος

Σαν κεχριμπάρι στάζει το φως, τα φύλλα γίνονται στάχτη κι άνεμος· στην άκρη του χρόνου ανάβει η γη κεριά από βροχή και μνήμη. Μυρίζει καπνός, ώρ...

Το ποίημα της Κυριακής: Το μίσος

Σαν φίδι που σέρνεται μέσα στο αίμα, φωλιάζει κρυφά, ζητάει εκδίκηση· φωνή που γδέρνει τα σωθικά, μια φωτιά που δεν χορταίνει στάχτη. Κανείς δεν...

Το ποίημα της Κυριακής: Φθινόπωρο είναι

Τα δέντρα γδύνονται σιωπηλά και τα φύλλα πέφτουν σαν αργές εξομολογήσεις. Ο αέρας μυρίζει καμένο ξύλο, κι ένα κομμάτι ουρανού γέρνει μέσα στο ποτάμ...

Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη

Στην άκρη του ναού, με κεριά που τρεμοσβήνουν, η σκιά σου γυρεύει τη δική μου. Ο έρωτας στάζει σαν δάκρυ απ’ τα βιτρώ, βαθύς, αιώνιος, μα ντυμένο...

Το ποίημα της Κυριακής: Ο ερωτάς σου

Ο έρωτας είναι πουλί με φτερά από καθρέφτες, πετά μέσα μου και με διαλύει σε χιλιάδες είδωλα. Στο στόμα σου φυτρώνουν κήποι, οι λέξεις σου στάζου...

To ποίημα της Κυριακής: Το Κλουβί

Δεν φαίνονται τα κάγκελα∙ είναι διάφανα, φτιαγμένα από συνήθειες, κανόνες, υποσχέσεις προόδου. Ο άνθρωπος περπατά νομίζοντας πως ταξιδεύει, μα...

Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαίρι εσύ

Στα μάτια σου το φως γίνεται θάλασσα, κι εγώ, γυμνός απ’ τον χρόνο, βουτάω να σε φτάσω. Στην άκρη του γιαλού το δέρμα μας μιλάει μια γλώσσα που ...