Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαίρι
Καλοκαίρι, χρυσό πανί στ' αγέρι, με ήλιο που φιλά το κάθε μεσημέρι. Στων κυμάτων το τραγούδι ταξιδεύει η ψυχή, και σκορπά στα γαλανά του κόσμου μια...
Καλοκαίρι, χρυσό πανί στ' αγέρι, με ήλιο που φιλά το κάθε μεσημέρι. Στων κυμάτων το τραγούδι ταξιδεύει η ψυχή, και σκορπά στα γαλανά του κόσμου μια...
Στην πολυκατοικία της οδού Αχαρνών ο τρίτος όροφος μυρίζει λάδι και χλωρίνη. Η κυρία Ελένη τινάζει το τραπεζομάντιλο στις επτά και τέταρτο ακριβώς·...
Το καλοκαίρι ήρθε αθόρυβα με άρωμα γιασεμιού στα χέρια, κι εσύ στεκόσουν στο μπαλκόνι σαν υπόσχεση παλιά του ανέμου. Η θάλασσα φορούσε φως, τα ...
Το καλοκαίρι έρχεται ξυπόλυτο με αλάτι στα μαλλιά και ήλιο στα βλέφαρα. Κρεμά στα μπαλκόνια λευκά σεντόνια και γέλια, γεμίζει τα σοκάκια με κα...
Στων γηπέδων τη φλόγα, στου αγώνα τη βουή, γεννιέται η αρετή με δύναμη αρκετή Δεν είναι μόνο νίκη, μετάλλια και τιμή, μα η καρδιά που στέκεται με π...
Στων δρόμων τα φώτα γεννιούνται οι χάρτες, κι ο κόσμος ανοίγει σαν μυστική πληγή. Ταξίδια — μικρές ανταρσίες της καρδιάς, σε λιμάνια που μυρίζουν α...
Στης μάνας τα χέρια ανθίζει ο κόσμος, σαν άνοιξη πρώτη μετά τον χειμώνα· εκεί που λυγίζει της νύχτας ο τρόμος, ανάβει μια αγάπη αιώνια, μόνη εικόνα...
Σ’ εκείνη την πόλη που δεν θυμάσαι πια μα που σε θυμάται ακόμη, περπάτησες βιαστικά ένα δειλινό χωρίς να κοιτάξεις τα παράθυρα. Ήταν κλειστά, έτ...
Σαν κλέφτης δίχως πρόσωπο, με νύχτα τριγυρνά, στου κόσμου τα πορτοφόλια αθόρυβα χτυπά. Δεν σπάει πόρτες, δε φωνάζει σαν το ληστή, μα κλέβει απ’ το...
Στων κεριών το άγιο φως σιγοκαίει η ελπίδα, κι ο ουρανός σκύβει γλυκός στην άδολη πατρίδα. Καμπάνες στέλνουν τη φωνή σε γη και σε ουράνια, κι ...
Την αυγή που ευωδιάζει από βάγια και προσμονή, έρχεται Εκείνος σιωπηλός, μα Βασιλιάς στη γη. Όχι με δόξα κοσμική, μήτε με χρυσά σπαθιά, μα πάνω σ’ ...
Σε γνώρισα ένα απόγευμα απλό, χωρίς μουσικές και υπερβολές— σε μια στάση λεωφορείου, με τον ήλιο να πέφτει λοξά στα μάτια σου. Κρατούσες μια σακ...