Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαίρι Σκοτεινό
Στο σώμα σου κατοικεί νυχτερινή θάλασσα· τα κύματα σπάζουν πάνω στα κόκαλά μου σαν μυστικά. Τα μάτια σου είναι δύο φεγγάρια που καίγονται, ρίχ...
Στο σώμα σου κατοικεί νυχτερινή θάλασσα· τα κύματα σπάζουν πάνω στα κόκαλά μου σαν μυστικά. Τα μάτια σου είναι δύο φεγγάρια που καίγονται, ρίχ...
Αύγουστε, γλυκέ, με το φως σου να χρυσίζει, τα κύματα σιγοψιθυρίζουν μυστικά, στα γιασεμιά το δειλινό σε χαιρετίζει, κι η νύχτα ντύνεται με άστρα μ...
Στου ήλιου την ανάσα, σκάει η γη απ’ τη δίψα. Και ξάφνου — σπίθα. Μια λάμψη μικρή πριν γίνει κατάρα. Καίγονται πεύκα, ουρλιάζουν ζώα, τρέχουν...
Στου Ιουλίου το χρυσάφι, σε μια αμμουδιά γυμνή, ήρθες μ’ όνειρο στα μάτια, κι ήσουν θάλασσα και ευχή. Μύριζε γιασεμί το δέρμα, και στο βλέμμα σ...
Στου Ιούλη τη φωτιά, του '65, σαν μίσος που παγώνει την καρδιά, ξεχύθηκαν στους δρόμους νιότης λάβες να σπάσουνε της Ύβρεως τη σιγαλιά. Ο λαός ...
Είναι πάντα ξαφνικοί, σαν το πρώτο κύμα που σε βρίσκει απροετοίμαστο. Μυρίζουν αντηλιακό και γιασεμί, έχουν άμμο στα μαλλιά και αλάτι στα φιλιά. ...
Σ’ ένα σπίτι λευκό με μπλε παντζούρια ο ήλιος γέρνει αργά στα πεύκα η θάλασσα δεν ζητά τίποτα μόνο να την κοιτάς. Ο αέρας μυρίζει σύκο και ρετσίν...
Στέκει ο ήλιος ακίνητος, βασιλιάς, στην άκρη του ουρανού που δεν δύει. Η μέρα κρατά σαν αιώνια γιορτή, και η σκιά υποχωρεί στο σεντούκι. Οι πέτρ...
Δεν είναι ο προορισμός που μετρά αλλά η σκόνη που σηκώνεται στα πόδια τα βλέμματα που σε σταματούν για λίγο και οι σιωπές που δε σε φοβούνται. Σ...
Ένα παιδί κάθεται στο πεζοδρόμιο με τα χέρια του βρώμικα από σκόνη και ψίχουλα. Τα μάτια του κοιτούν χωρίς να ζητούν, μόνο θυμούνται κάτι που δεν ή...
Στο στόμα μου φύτρωσε ρολόι, δείχνει την ώρα που με κοίταξες. Τα δόντια έγιναν πλήκτρα πιάνου κάθε φιλί σου, ένα σονέτο άναρχο Στο στέρνο μου κα...
Η αγάπη είναι ένα παράθυρο που αρνείται να κλείσει ενώ ο άνεμος γελάει με τα κουρτινάκια της λογικής. Περπατά σε πεζοδρόμια από ψίθυρους φοράει ...