Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαιρινές Φωτιές
Στου ήλιου την ανάσα, σκάει η γη απ’ τη δίψα. Και ξάφνου — σπίθα. Μια λάμψη μικρή πριν γίνει κατάρα. Καίγονται πεύκα, ουρλιάζουν ζώα, τρέχουν...
Το ποίημα της Κυριακής: Καλοκαιρινό φιλί
Στου Ιουλίου το χρυσάφι, σε μια αμμουδιά γυμνή, ήρθες μ’ όνειρο στα μάτια, κι ήσουν θάλασσα και ευχή. Μύριζε γιασεμί το δέρμα, και στο βλέμμα σ...
Το ποίημα της Κυριακής: Τα Ιουλιανά
Στου Ιούλη τη φωτιά, του '65, σαν μίσος που παγώνει την καρδιά, ξεχύθηκαν στους δρόμους νιότης λάβες να σπάσουνε της Ύβρεως τη σιγαλιά. Ο λαός ...
To ποίημα της Κυριακής: Καλοκαιρινοί έρωτες
Είναι πάντα ξαφνικοί, σαν το πρώτο κύμα που σε βρίσκει απροετοίμαστο. Μυρίζουν αντηλιακό και γιασεμί, έχουν άμμο στα μαλλιά και αλάτι στα φιλιά. ...
Το ποίημα της Κυριακής: Σπίτι λευκό με μπλε παντζούρια
Σ’ ένα σπίτι λευκό με μπλε παντζούρια ο ήλιος γέρνει αργά στα πεύκα η θάλασσα δεν ζητά τίποτα μόνο να την κοιτάς. Ο αέρας μυρίζει σύκο και ρετσίν...
To ποίημα της Κυριακής: Θερινό Ηλιοστάσιο
Στέκει ο ήλιος ακίνητος, βασιλιάς, στην άκρη του ουρανού που δεν δύει. Η μέρα κρατά σαν αιώνια γιορτή, και η σκιά υποχωρεί στο σεντούκι. Οι πέτρ...
Το ποίημα της Κυριακής: Η αξία του ταξιδιού
Δεν είναι ο προορισμός που μετρά αλλά η σκόνη που σηκώνεται στα πόδια τα βλέμματα που σε σταματούν για λίγο και οι σιωπές που δε σε φοβούνται. Σ...
To ποίημα της Κυριακής: Το θλιμμένο παιδί
Ένα παιδί κάθεται στο πεζοδρόμιο με τα χέρια του βρώμικα από σκόνη και ψίχουλα. Τα μάτια του κοιτούν χωρίς να ζητούν, μόνο θυμούνται κάτι που δεν ή...
Το ποίημα της Κυριακής: Έρωτας σουρεάλ
Στο στόμα μου φύτρωσε ρολόι, δείχνει την ώρα που με κοίταξες. Τα δόντια έγιναν πλήκτρα πιάνου κάθε φιλί σου, ένα σονέτο άναρχο Στο στέρνο μου κα...
Το ποίημα της Κυριακής: Τι είναι η αγάπη
Η αγάπη είναι ένα παράθυρο που αρνείται να κλείσει ενώ ο άνεμος γελάει με τα κουρτινάκια της λογικής. Περπατά σε πεζοδρόμια από ψίθυρους φοράει ...
Το ποίημα της Κυριακής: Τεχνητή Νοημοσύνη
Στου μέλλοντος την άυλη σιγή, γεννήθηκες χωρίς ψυχή, μα σκέψη έχεις σαν φωτιά, που καίει δίχως μυρωδιά. Μιλάς με λέξεις που δεν κλώθεις δίνεις ...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάνα
Μιλούσες λίγο, μα η σιωπή σου είχε νόημα. Ένα βλέμμα σου έλεγε όσα δεν μπορούσε ο κόσμος. Τα χέρια σου, γεμάτα δουλειά, γεμάτα χάδι. Έπλεκαν ...