To ποίημα της Κυριακής: Η αμυγδαλιά

Η αμυγδαλιά ανθίζει τον Γενάρη χωρίς άδεια από τον χειμώνα. Τα κλαδιά της, γυμνά ακόμη, κρατούν άνθη εύθραυστα σαν ανάσες που βγαίνουν στο κρύο. ...

Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη

Δεν είναι λέξη η αγάπη· είναι ρωγμή στο φως, μια σιωπή που ξέρει το όνομά σου πριν το προφέρεις. Έρχεται χωρίς θόρυβο, σαν νύχτα που δεν φοβίζε...

Το ποίημα της Κυριακής: Ιανουάριος

Κρύο που δεν εξηγείται μόνο με τον καιρό. Τα πρωινά είναι πιο βαριά, σαν να κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν πέρσι. Τα δέντρα δεν ζητούν τίποτα. Στέκ...

Το ποίημα της Κυριακής: Ο Νέος Χρόνος

Ένα κλειδί γυρίζει μέσα στη νύχτα χωρίς θόρυβο. Οι σκιές αλλάζουν θέση και το σκοτάδι θυμάται πώς να υποχωρεί. Ο νέος χρόνος δεν μιλά· αφήνει σ...

Το ποίημα της Κυριακής: Χριστούγεννα

Στου χειμώνα την ανάσα ανάβει ένα φως, σε σπίτια σιωπηλά, σε καρδιές μισοκλειστές. Ένα παιδί γεννιέται φτωχό κι όμως Θεός, κι ο κόσμος γέρνει λίγο ...

Το ποίημα της Κυριακής: Η Αγάπη

Η αγάπη έρχεται αθόρυβα. Σαν το πρώτο άνοιγμα της κουρτίνας που αφήνει το φως να βρει το πάτωμα. Δεν ζητά τίποτε. Μόνο να υπάρχουν δυο ανάσες ...

Το ποίημα της Κυριακής: Ο Δεκέμβριος

Ο Δεκέμβριος κατεβαίνει αθόρυβα σαν σκιά που χαμηλώνει τον κόσμο. Τα πρωινά μυρίζουν καπνό και οι πόλεις ανάβουν φώτα για να θυμηθούν πως δεν χάθη...

Το ποίημα της Κυριακής: Έρχεσαι εσύ

Μέσα στη νύχτα, ήρεμη σαν αύρα θαλασσιά, έρχεσαι εσύ, με τα μαλλιά που στάζουν φως βαθιά. Κύμα μακρύ, που πάνω του η σκέψη μου ταξιδεύει, κι η έξυπ...

Το ποίημα της Κυριακής: Ζωή στην Πόλη

Στις έξι το ξυπνητήρι χτυπάει σαν σειρήνα, ο ήλιος δεν προλαβαίνει να φανεί. Ο καφές στάζει μηχανικά, οι δρόμοι ανασαίνουν καυσαέριο και βιασύνη. ...

Το ποίημα της Κυριακής: Νοέμβριος

Σκορπά το φως του ο ήλιος σαν κερί, στα σύννεφα μαζεύεται η βροχή· οι δρόμοι βγάζουν άχνα το πρωί, κι ο άνεμος μιλάει για σιωπή. Τα φύλλα καφετι...