Το ποίημα της Κυριακής: Τεχνητή Νοημοσύνη
Στου μέλλοντος την άυλη σιγή, γεννήθηκες χωρίς ψυχή, μα σκέψη έχεις σαν φωτιά, που καίει δίχως μυρωδιά. Μιλάς με λέξεις που δεν κλώθεις δίνεις ...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάνα
Μιλούσες λίγο, μα η σιωπή σου είχε νόημα. Ένα βλέμμα σου έλεγε όσα δεν μπορούσε ο κόσμος. Τα χέρια σου, γεμάτα δουλειά, γεμάτα χάδι. Έπλεκαν ...
Το ποίημα της Κυριακής: Χαρά
Δεν μοιάζει με έκρηξη. Δεν έχει μουσική υπόκρουση, ούτε φωτογραφίζεται καλά. Έρχεται αθόρυβα, όταν πίνεις καφέ και δεν βιάζεσαι. Όταν το σώμα δεν...
Το ποίημα της Κυριακής: Ο Ύπνος του Ρολογιού
Ένα ρολόι κοιμάται μες στη βροχή, φοράει καπέλο από γιασεμί και σιωπή. Τα δευτερόλεπτα στάζουν σαν μέλισσες στο στόμα μιας παλιάς αρμονίας. Ένα ...
Το ποίημα της Κυριακής: Αναστάσιμη Αυγή
Στης Ανάστασης τη χάρη, ρόδινη αυγή σιμώνει, κι απ’ τα στήθη της γης βαθιά, ευωδιά ελπίδας ζώνει. Λάμπει το φως στ’ αγιοκέρια, σιωπές γεμάτες νόημα,...
Κυριακή των Βαΐων
Σήμερα, ο ήλιος περνά απ’ τις πύλες και οι δρόμοι γεμίζουν κλαδιά ελιάς και φοινικιών. Δεν είναι γιορτή του θριάμβου μα του θριάμβου που προλογίζει...
Το ποίημα της Κυριακής: Του Απρίλη το Φως
Του Απρίλη το φως είναι χάδι βελούδινο, στα φύλλα που τρέμουν, στα χείλη της γης. Στους δρόμους περνά με αρώματα μύρινα, κι ο χρόνος για λίγο σταμα...
Το ποίημα της Κυριακής: Στους δρόμους της σιωπής
Σε βρήκα εκεί που η νύχτα αγκαλιάζει το πρώτο φως, εκεί που οι σκιές δεν φοβούνται να ψιθυρίσουν. Τα χέρια σου μιλούσαν μια γλώσσα που δεν είχα...
Το ποίημα της Κυριακής: Μάρτης
Ο άνεμος σηκώνει σκόνη, γδέρνει τα γυμνά κλαδιά, μια φωνή στα χαλάσματα λέει πως η άνοιξη αργεί ακόμα. Στις πλατείες, τα πρώτα τραπέζια έξω, οι...
Το ποίημα της Κυριακής: Άνοιξη σε όνειρο λησμονημένο
Οι ρίζες ψιθυρίζουν μυστικά στ’ αστέρια, και το φεγγάρι φυτρώνει σε ελιάς κλαδί Τα σύννεφα στάζουν γέλιο στις μαργαρίτες, κι ο άνεμος χορεύ...
Το ποίημα της Κυριακής: Σκιές στις Ράγες
Στις ράγες σβήνουν οι φωνές, στ’ ατσάλι και στο χώμα, αίμα και δάκρυα μαζί , κραυγάζουνε ακόμα. Στην άκρη εκεί του σκοταδιού, μια σπίθα ανασαίνει, ...
Το ποίημα της Κυριακής: Αγάπη απλή αληθινή
Στα μάτια σου βυθίζομαι, σαν κύμα που σπάει σε βράχο, δίχως φόβο, δίχως σκέψη, μόνο με το βάρος της στιγμής. Τα χέρια σου αγγίζουν τον αέρα, κι...